Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

I OZ 409/26

Postanowienie NSA z 29 października 2026 r., I OZ 409/26 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane

Wynik

Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
29 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2026 r. sygn. akt IV SA/Wa 326/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 listopada 2025 r. nr 4536/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zwrócić M.G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Pismem z 8 stycznia 2026 r. M.G. (dalej – skarżąca), reprezentowana przez męża R. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w formie dokumentu elektronicznego na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2025 r., nr 4536/2025, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV SA/Wa 326/26, odrzucił wskazaną powyżej skargę oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2025 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu w toku postępowania administracyjnego. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższa przesyłka została odebrana przez pełnomocnika 3 grudnia 2025 r. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2025 r. doręczoną pełnomocnikowi skarżącej 3 grudnia 2025 r., rozpoczął bieg 4 grudnia 2025 r. i upłynął z dniem 2 stycznia 2026 r. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona 8 stycznia 2026 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę. Pismem z 7 maja 2026 r. skarżąca, reprezentowana przez męża, złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i kontynuowanie postępowania z uwagi na wniesienie skargi w terminie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że skarga z 8 stycznia 2026 r. została przesłana w ustawowym terminie. W aktach sprawy powinien się znajdować złożony wniosek z 12 grudnia 2025 r. o uzupełnienie decyzji Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2025 r., nr 4536/2025 utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Starosty [...] z 6 marca 2025 r., znak. GN.6821.3.17.2020 oraz postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 15 grudnia 2025 r., nr 783/2025, doręczone w dniu 22 grudnia 2025 r. odmawiające uzupełnienia ww. decyzji, co jest przeoczeniem sądu bądź winą organu, jeżeli przestał niekompletne materiały. Dlatego też, zdaniem skarżącej, przedmiotowe postanowienie powinno być poprawione w ramach autokontroli na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. bez narażania ich na dodatkowe koszty związane z wyznaczonym krótkim terminem i przymusem adwokacko-radcowskim, ponieważ jest to oczywisty błąd sądu bądź umyślne działanie organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej – p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a i 4b. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 111 § 1, 1b i 2 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2). W nauce i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli losy tego aktu (również w postępowaniu odwoławczym). Z tych też przyczyn nie przysługuje na nie zażalenie, a jednym z jego skutków procesowych jest przesunięcie początku terminu do wniesienia środka zaskarżenia na dzień doręczenia postanowienia (A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, komentarz do art. 111). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2025 r. doręczona została pełnomocnikowi skarżącej 3 grudnia 2025 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w ustawowym czternastodniowym terminie, tj. 12 grudnia 2025 r., na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., wystąpiła o uzupełnienie decyzji Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2025 r. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 15 grudnia 2025 r. odmówił uzupełnienia decyzji własnej z 27 listopada 2025 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 22 grudnia 2025 r. Oznacza to zatem, że zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 15 grudnia 2025 r. Wobec czego należy stwierdzić, że skarga skarżącej z 8 stycznia 2026 r. została wniesiona z zachowaniem terminu (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Wprawdzie postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 15 grudnia 2025 r. o odmowie uzupełnienia decyzji nie zawierało nowego pouczenia o terminie wniesienia odwołania od decyzji objętej wnioskiem o uzupełnienie, uwzględniające treść art. 111 § 2 k.p.a., to jednak przywołane powyższej okoliczności nie powinny ujść uwadze Sądu I instancji, a skoro Sąd nie wziął ich pod uwagę, to zaskarżone postanowienie należało uchylić. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W odniesieniu do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wskazać należy, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wydania orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, na co wskazuje zakres odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a.

Informacje o sprawie

Data wpływu
14 października 2026
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Sędziowie
Mariola Kowalska /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny