I OZ 403/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. i P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 78/24 o odrzuceniu skargi K. W. i P. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe z tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 78/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. i P. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 października 2023 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe z tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 6 marca 2024 r. skarżąca, działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącego, została wezwana do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 2.334 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został skutecznie doręczony na adres skarżącej dorosłemu domownikowi w dniu 13 marca 2024 r., siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 20 marca 2024 r. Skarżąca uiściła wpis od skargi w dniu 23 marca 2024 r. (omyłkowo wskazany przez Sąd jako "23 marca 2022 r."), a więc 3 dni po terminie. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. W. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik P. K., podnosząc że do odbioru pism upoważniła zięcia R. R. mieszkającego pod adresem wskazanym jako adres do doręczeń. Sama przebywała zaś zamiennie w zależności od potrzeby i okoliczności w Austrii gdzie pracuje jej mąż i w gospodarstwie rolnym położonym w Z., gmina L. prowadzonym przez córkę. Adres do doręczeń i upoważnienie bliskich do odbioru kierowanej do niej korespondencji wybrała kilka lat temu i rozwiązanie takie do tej pory było skuteczne. R. R. nie przekazał skarżącej od razu wezwania do uiszczenia wpisu, a wpłata została dokonana natychmiast po zapoznaniu się z zarządzeniem Sądu. Opóźnienie wpłaty nie wynikało ze złej woli strony czy lekceważenia, a z niefortunnego ciągu zdarzeń, wynikającego z nieobecności skarżącej w kraju. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, a zatem zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że okoliczności związane z ewentualnym brakiem winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okoliczności te mogłyby ewentualnie stać się przedmiotem oceny w przypadku wystąpienia przez stronę z wnioskiem o przywrócenie terminu w odrębnym postępowaniu incydentalnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.