I OZ 400/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 373/21 odrzucające skargę M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 373/21, w pkt I. odrzucił skargę M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, w pkt II. zwrócił M. W. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na jej koszt, kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2021 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi wraz z załącznikami wniesionej w formie dokumentu elektronicznego celem doręczenia uczestnikom postępowania w formie papierowej – również w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Podano, że w/w wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 25 czerwca 2021 r. (k. 58). Wpis od skargi został uiszczony w dniu 28 czerwca 2021 r., w terminie (k. 24). Natomiast, pomimo upływu terminu, skarżąca nie uiściła opłaty kancelaryjnej za sporządzenie wydruków skargi z załącznikami (k. 78). Wobec tego Sąd uznał, że skoro nie wniesiono w terminie należnej opłaty, o której mowa w art. 235a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), skarga podlega odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3a p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, podnosząc, że z powodu omyłki nie została uiszczona opłata kancelaryjna za sporządzenie wydruków skargi z załącznikami w wysokości 88 zł. Skarżąca wskazała, że w obecnej sytuacji nie ma ścieżki do kontynuacji dochodzenia swych praw na gruncie przedmiotowej sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozpatrzenie skargi i zadeklarowała się do uiszczenia wszelkich niezbędnych opłat dotyczących przedmiotowej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 47 § 3 p.p.s.a., w przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się. W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 346 ze zm.). Natomiast zgodnie z art. 235a p.p.s.a. opłatę kancelaryjną pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Konsekwencje nieuiszczenia tej opłaty określa art. 220 § 3a p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a p.p.s.a., podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie opłaty za sporządzenie wydruków skargi wraz z załącznikami, jak również prawidłowo pouczono ją o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Natomiast w niniejszym zażaleniu skarżąca nie zaprzecza, a wręcz potwierdza, że w istocie, pomimo stosownego wezwania, nie uiściła opłaty kancelaryjnej, do której była wzywana przez Sąd. Uznać zatem należy, że skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, to Sąd I instancji był zobligowany skargę odrzucić, co też uczynił. Natomiast argumenty, na które wskazuje skarżąca w niniejszym zażaleniu, podając powody, które doprowadziły niewykonania wezwania sądu, mogłyby ewentualnie być podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, którego to jednak wniosku skarżąca nie złożyła. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.