I OZ 397/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2017 roku sygn. akt III SA/Gd 1079/16 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy U. z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w sprawie ze skargi U. R. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2016 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 roku sygn. akt III SA/Gd 1079/16 wydanym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi U. R. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy U. z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 6 lutego 2017 roku, uzupełnionym pismem z dnia 10 lutego 2017 roku, skarżący W. R. złożył zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 roku sygn. akt III SA/Gd 1079/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Pismem z dnia 13 listopada 2017 roku uczestniczka postępowania Gmina U. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie wywołane zażaleniem W. R. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z art. 61 § 6 pkt 1 cytowanej ustawy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę. Z kolei w myśl art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W niniejszej sprawie, przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok uwzględniający skargę. W tej sytuacji kwestia wstrzymania wykonalności kwestionowanej przez skarżących decyzji stała się bezprzedmiotowa, ponieważ z mocy samego prawa przedmiot zażalenia, tj. postanowienie z [...] stycznia 2017 r., utraciło swoją moc. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie zażaleniowe.