I OZ 393/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ł. D. i W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 181/22 w sprawie ze skargi Ł. D. i W. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 października 2022 r., nr SN-III.7536.36.2022.4 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 29 czerwca 2023 r., na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 art. 194 § 1 i art. 16 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) odrzucił zażalenie skarżących na postanowienie tego Sądu z 1 czerwca 2023 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zażalenie na ww. postanowienie z 1 czerwca 2023 r. było niedopuszczalne, gdyż od tego rozstrzygnięcia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z tego powodu zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie złożyli skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., a ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Zatem w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest więc niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. W związku z powyższym zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 czerwca 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 25 kwietnia 2023 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zostało zasadnie odrzucone z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.