I OZ 390/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 12/16 oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 12/16 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 12/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzenia postępowania sądowego wszczętego wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. Powyższe postanowienie z dnia 14 listopada 2016 r. wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 28 listopada 2016 r. W dniu 2 grudnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wymienionego postanowienia Sądu z dnia 14 listopada 2016 r. "o dodatkowe pouczenie co do prawa wniesienia pozwu w sprawie do Sądu powszechnego". Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 12/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił powyższy wniosek. Sąd stwierdził, że żądanie skarżącego "o dodatkowe pouczenie co do prawa wniesienia pozwu w sprawie do Sądu powszechnego" jest niedopuszczalne w zakresie uzasadnienia orzeczenia. Natomiast sentencja postanowienia będącego przedmiotem wniosku o uzupełnienie, odpowiada prawu. Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z art. 260 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sentencji postanowienia z dnia 14 listopada 2016 r. Sąd orzekł o utrzymaniu postanowienia referendarza w mocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści art. 260 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wojewódzki Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a zatem orzekł o całości sprawy. Stąd też żądanie uzupełnienia postanowienia z dnia 14 listopada 2016 r. jako niedopuszczalne nie mogło zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.