I OZ 383/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1862/23 o odrzuceniu skargi I.P. w sprawie ze skargi I. P., Z. P. i K. W. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 25 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 19 lutego 2024 r. odrzucił skargę I. P. w sprawie ze skargi I.P., Z. P. i K. W. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 25 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 listopada 2023 r. wezwano skarżącą I. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz podanie numeru PESEL, pouczając jednocześnie, że winno to nastąpić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie przesłano na podany w skardze adres skarżącej, jednak przesyłka po uprzednim dwukrotnym zawiadomieniu o możliwości odebrania jej w placówce pocztowej, (które miały miejsce w dniu 23 listopada 2023 r. oraz w dniu 1 grudnia 2023 r.) powróciła do sądu z adnotacją o niepodjęciu jej w terminie (k. 48 akt sądowych). Zgodnie zatem z przewidzianą w art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: "p.p.s.a.") fikcją doręczenia pisma, skutek doręczenia ww. korespondencji nastąpił w dniu 7 grudnia 2023 r., tj. po upływie 14 dni od daty dokonania pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Ostatnim zatem dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie tych braków był dzień 14 grudnia 2023 r. W wyznaczonym terminie skarżąca I. P. nie uzupełniła powyższych braków, co uniemożliwiło nadanie prawidłowego biegu wniesionej przez nią skardze i skutkowało jej odrzuceniem. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. P.. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że w sprawie ustanowiła pełnomocnika w osobie męża – Z.P.. Pełnomocnictwo to znajduje się w aktach administracyjnych (k. 88) i obejmuje wszystkie etapy postępowania, w tym sądowoadministracyjne. W związku z tym, stosownie do treści art. 67 § 5 p.p.s.a., wezwanie Sądu winno być skierowane do ustanowionego pełnomocnika. Zatem, odrzucenie skargi, zdaniem wnoszącej zażalenie, było przedwczesne. Do zażalenia dołączyła ponadto pełnomocnictwo udzielone mężowi Z.P. do reprezentowania jej przed sądami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż nie jest uprawione stanowisko strony jakby wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało wykonane w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 67 § 5 p.p.s.a. Zauważyć bowiem trzeba, iż z treści skargi nie wynikało, że skargę w imieniu I.P.wnosił jej pełnomocnik. W nagłówku skargi zostali bowiem wskazani jedynie skarżący: I. P., K.W. i Z. P.. W petiitum skargi ww. skarżący wskazywali zaś, iż (cyt.): "Zgodnie z pouczeniem składamy skargę na rozstrzygnięcie (...)". Ponadto na ostatniej stronie skargi, ponownie zostali wskazani skarżący, z tym że jedynie I.P. nie opatrzyła skargi własnoręcznym podpisem. Do skargi nie zostało również dołączone żadne pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi – stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. W związku z tym Sąd I instancji nie miał podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie skarżąca działa przez pełnomocnika ani też do poszukiwania w aktach administracyjnych ewentualnego pełnomocnictwa do działania w imieniu I. P.w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tym bardziej, że po myśli ww. przepisu, pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy już przy pierwszej czynności procesowej. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skierowane bezpośrednio do skarżącej było zatem prawidłowe. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne elementy, wskazane w ustawie. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w przypadku, gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać między innymi numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. W sytuacji zaś, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, zarządzeniem z 13 listopada 2023 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i podanie numeru PESEL. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, skierowana na adres skarżącej, była dwukrotnie awizowana: 23 listopada 2023 r. i 1 grudnia 2023 r., co potwierdzają adnotacje na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wobec bezskutecznego upływu terminu na odbiór przesyłki, zwrócono ją do nadawcy, tj. WSA w Rzeszowie. Potwierdza to adnotacja na kopercie "Zwrot nie podjęto w terminie" z datą 11 grudnia 2023 r. Wobec tego, zarządzeniem z dnia 19 lutego 2024 r. Sąd uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 7 grudnia 2023 r., stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a. Termin na uzupełnienie braku bezskutecznie upłynął więc w dniu 14 grudnia 2023 r. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie wykonała zaś wezwania Sądu, czego de facto sama nie kwestionuje. Powyższe skutkowało zaś odrzuceniem skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.