I OZ 376/14

Dnia 15 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 25/14 o przyznaniu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 98/13 odrzucającym skargę J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 25/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustanowił dla J. C. adwokata z urzędu. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sąd mając na względzie treść art. 245 § 1, 2 i 3, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz dokonując oceny sytuacji majątkowej i osobistej skarżącego na podstawie oświadczeń strony zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na druku PPF, stwierdził, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą schorowaną, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 922,23 zł miesięcznie. Zdaniem sądu, J. C. wykazał, że sytuacja w jakiej się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. C., podnosząc, że domagał się ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Po pierwsze, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawidłowo ocenił, że sytuacja materialna skarżącego kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W tym zakresie Sąd prawidłowo też przywołał treść art. 262 p.p.s.a., ponieważ przedmiotowa sprawa, zarejestrowana pod symbolem 658/6329, podlegała ustawowemu zwolnieniu od kosztów sądowych jako sprawa dotycząca bezczynności z zakresu pomocy społecznej. Zasadne więc było rozpoznanie przedmiotowego wniosku tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Po drugie, wbrew twierdzeniom skarżącego przyznanie pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie rozciąga się na postępowania innych sądów i trybunałów, w tym do żądanej przez skarżącego czynności sporządzenia skargi kasacyjnej. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takiego uprawnienia stronom postępowania nie przyznają. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.