I OZ 375/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2251/19 o umorzeniu postępowania sądowego ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie skarg Miasta Stołecznego Warszawy, [...] i [...] na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 13 sierpnia 2019 r. nr KR III R 33/19 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 21 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), umorzył postępowanie sądowe ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy. W motywach roztrzygnięcia sąd wskazał, że pismem z 3 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. W ocenie Sądu złożone oświadczenie nie budziło wątpliwości, co do swej treści, a cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne. W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] wniósł o jego uchylenie, zarzucił naruszenie art. 60 p.p.s.a. wskazując, że błędnie uznano, że cofnięcie skargi przez Miasto st. Warszawa jest dopuszczalne, gdyż całokształt sprawy wskazuje, że oświadczenie to prowadzi do obejścia prawa. Bowiem, pomimo trwającego jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego na rozstrzygnięcia Komisji ds. reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (ze skarg zarówno [...] i [...], jak też skarżącego Miasta st. Warszawy), Prezydent m.st. Warszawy ponownie rozpoznał sprawę i decyzją nr 62/SD/2022 z dnia 23 lutego 2022 r. odmówił przyznania odszkodowania za utraconą nieruchomość warszawską położoną przy ul. [...]. Organ ponownie zatem orzekł w sprawie, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną, pomimo iż nie została ona prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Oznacza to, że decyzja ta jest obarczona przesłanką nieważności, o której mowa w art, 156 § 3 k.p.a. Nadto, [...] wskazał, że na dzień złożenia zażalenia w sprawie nie było nawet wyznaczonego terminu rozprawy. W odpowiedzi na zażalenie, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich wniosła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszym postępowaniu dotyczącym zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania, wobec cofnięcia skargi jednej ze stron skarżących, Sąd I instancji badał jedynie przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi tego konkretnego skarżącego. Nie zajmował się natomiast, jak podniesiono w zażaleniu, kwestią merytoryczną oraz zasadnością i zgodnością z prawem ponownie wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z 23 lutego 2022 r., bowiem nie tej decyzji dotyczyła skarga Prezydetna m.st. Warszawy do Sądu Wojewódzkiego w niniejszej sprawie (I SA/Wa 2251/19). Nadto, od nowo wydanej decyzji będzie przysługiwało stronom prawo złożenia odwołania, a następnie prawo wniesienia skargi na decyzję organu II instancji w przypadku nie zgadzania się z nią. Wszystko to jednak może mieć miejsce w odrębnym postępowaniu administracyjnym i sądowym. Wracając zatem do istoty niniejszego zażalenia i przesłanek dopuszczalności cofnięcia skargi wskazać należy, że składając takie oświadczenie, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu (zob. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wolters Kluwer LEX Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 60.). Cofnięcie skargi oznacza zatem rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący może dowolnie rozporządzać swoją skargą, również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu (zob. J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wolters Kluwer LEX Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 60.). Mając na uwadze treść art. 60 p.p.s.a. i wyżej opisane przesłanki, prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że oświadczenie Prezydenta m.st. Warszawy o cofnięciu skargi na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 13 sierpnia 2019 r., nr KR III R 33/19, nie zmierzało do obejścia prawa. Nadmienić należy, że cofnięcie skargi przez Prezydenta m.st. Warszawy w żaden sposób nie wpływa na rozpoznanie skargi [...] i [...] na tę samą decyzję, co oznacza, że zaskarżona decyzja będzie poddana sądowej kontroli, a tego przecież oczekują skarżący. W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do ziszczenia przesłanek z art. 60 p.p.s.a. dotyczących umorzenia postępowania sądowego wobec cofającego swoją skargę Prezydenta m.st. Warszawy. A zatem zarzut naruszenia art. 60 p.p.s.a. należało uznać za nieusprawiedliwiony. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.