I OZ 374/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 69/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem datowanym na dzień 14 grudnia 2022 r. I. sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z [...] października 2022 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz narażenia spółki na ponoszenie negatywnych konsekwencji wadliwie wydanych decyzji administracyjnych. Postanowieniem z 9 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niewykazanie spełnienia ustawowych przesłanek przyznania ochrony tymczasowej. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca spółka wywiodła zażalenie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Analiza tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy za wykonalne należy uznać także decyzje zaskarżalne do sądu administracyjnego niezależnie od możliwości przypisania im waloru prawomocności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarcza przy tym samo powołanie się na treść obowiązujących przepisów, a uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczące o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 28/22). W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. Argumentację tę przedstawiła dopiero na etapie zażalenia, wskazując, że prowadzi działalność w zakresie gastronomii, działalność ta ucierpiała w czasie pandemii i nie wróciła dotąd do prawidłowego kształtu, a wobec spółki toczy się postępowanie komornicze dotyczące zadłużenia przekraczającego kwotę 2 mln zł. Zauważyć jednakże należy, że oświadczenia spółki dotyczące jej sytuacji finansowej nie zostały poparte żadnymi dokumentami takimi, jak wyciąg z rachunków bankowych czy pisma komornicze kierowane w toczącym się postępowaniu. Akta postępowania administracyjnego również nie zawierają żadnych wskazań co do stanu finansowego spółki, które mogłyby wskazywać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków albo wyrządzenia znacznej szkody. Uznać zatem należało, że skarżąca spółka nie wykazała wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka nie wykazała spełnienia się którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa, a zatem w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.