I OZ 362/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 544/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2024 r. nr KO C/7387/Op/23 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia postanawia oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 marca 2024 r. odmówił A. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 24 stycznia 2024 r. nr KO C/7387/Op/23 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku celowego w kwocie 50 zł. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wnosiła o zastosowanie ochrony tymczasowej z uwagi na życiową sytuację rodzinną, wskazując na samotne wychowywanie niepełnosprawnego dziecka oraz własną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym i chorobę nowotworową. Okoliczności te stanowiły jedną z przesłanek regularnie udzielanej skarżącej pomocy społecznej w postaci kilkudziesięciu świadczeń. Jednakże w ocenie Sądu I instancji, przedmiotowy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej, nie obrazuje rzeczywistej zdolności płatniczej i możliwości finansowych skarżącej, co uniemożliwia jego uwzględnienie na obecnym etapie postępowania. Dołączone do skargi kopie dokumentów obrazują jedynie stan zdrowia córki skarżącej oraz jej samej, a nie stanową o uprawdopodobnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podała, że utrzymuje się ze świadczeń, których łączna kwota nie przekracza 3500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie składania wniosku skarżąca wskazała na swój zły stan zdrowia oraz fakt samotnego wychowywania niepełnosprawnej córki. Dopiero w zażaleniu przybliżyła swoją sytuację materialną. Podała, że otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne oraz alimentacyjne, a suma tych świadczeń nie przekracza kwoty 3500 zł dla 2-osobowego gospodarstwa domowego. Zauważyć jednak należy, że twierdzenia skarżącej dotyczące jej sytuacji materialnej są bardzo ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Skarżąca nie wskazała chociażby takich okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej, jak wydatki rodziny, posiadane nieruchomości, oszczędności (bądź ich brak). O okolicznościach tych Sąd nie mógł wnioskować na podstawie akt sprawy, gdyż te nie zawierały żadnych danych na ten temat. Na podstawie wybiórczo przedstawionych przez skarżącą danych nie jest zaś możliwa ocena, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż nie przedstawiają one w sposób kompleksowy jej kondycji finansowej. Jest to szczególnie istotne w sytuacji gdy zobowiązanie nałożone zaskarżoną decyzją dotyczy należności pieniężnej, której kwota nie jest na tyle wysoka by automatycznie przyjąć, że przekracza ona możliwości jej uiszczenia przez skarżącą, a jej ewentualna egzekucja doprowadzi do szkody znacznych rozmiarów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.