I OZ 342/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 885/16 o oddaleniu wniosku P. S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie za nieprzekazanie skarg wraz z odpowiedziami i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 885/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek P. S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie za nieprzekazanie skarg wraz z odpowiedziami i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd ten podał, że P. S. wnioskami z dnia 2 maja 2016 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., za nieprzekazanie do Sądu jego skarg z dnia 27 kwietnia 2015 r. na bezczynność SKO w Warszawie przy rozpatrywaniu odpowiednio: wniosku o wygaszenie postanowienia SKO w Warszawie nr [...], wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tym postanowieniem, a także wniosku o wygaszenie orzeczenia Kolegium nr [...] wraz z odpowiedziami na skargi i aktami spraw. W odpowiedzi na wnioski organ wniósł o ich odrzucenie względnie oddalenie, podnosząc, że wskazywane przez stronę skargi nie zostały w istocie do organu wniesione. Na adres e-mail Kolegium wnioskodawca przesłał bowiem 27 kwietnia 2015 r. wyłącznie pismo przewodnie, którego treść wskazywała na przekazanie w załączeniu szeregu skarg, które jednak nie zostały wówczas do niego dołączone. Postanowieniami z dnia 25 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył sprawy wywołane ww. wnioskami do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ,powołując art. 55 § 1 P.p.s.a oraz art. 54 § 2 P.p.s.a., oddalił wniosek. Sąd ten podał, że dla skutecznego zgłoszenia żądania wymierzenia w przedstawionym trybie organowi administracji publicznej grzywny koniecznym jest stwierdzenie, że nie wykonał on obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zakreślonym w tym przepisie terminie. Ten zaś aktualizuje się dopiero w momencie wniesienia przez stronę do organu skargi kierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jeśli zatem taka skarga nie zostanie w ogóle złożona – a taka sytuacja zdaniem Sądu I instancji wystąpiła w niniejszej sprawie - oczywistym jest, że trzydziestodniowy termin na dokonanie określonych w przywoływanym przepisie czynności nie może rozpocząć swojego biegu, a przez to także ekspirować. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bądź wymierzenie grzywny organowi przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że Sąd nie zajmuje się rozpatrywaniem wniosków o wymierzenie grzywny bowiem z góry ocenia każdy wniosek jako niezasadny. Sąd winien wziąć pod uwagę stan formalny i faktyczny sprawy, co nie zostało uczynione. Podkreślił, że Sąd I instancji bierze pod uwagę tylko i wyłączenie przesłankę składania przez stronę wielu skarg i wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a., organ zobligowany jest przekazać skargę wniesioną za jego pośrednictwem do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Przekazanie skargi jest jednak możliwe tylko wtedy, gdy skarga taka zostanie wniesiona do organu. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 2 maja 2016 r. (k. 2 akt sądowych) wystąpił z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie do Sądu jego skarg na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowań. W odpowiedzi na wniosek (k. 6 akt sądowych) organ podał, że na adres e-mail Kolegium wnioskodawca przesłał 27 kwietnia 2015 r. wyłącznie pismo przewodnie, którego treść wskazywała na przekazanie w załączeniu szeregu skarg, które jednak nie zostały wówczas do niego dołączone. Biorąc pod uwagę to, że wnoszący o wymierzenie grzywny nie wykazał, zarówno na etapie wnoszenia wniosku, jak i później na etapie składania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skargi te zostały faktycznie złożone (nie przedstawił np. potwierdzenia ich doręczenia do SKO w Warszawie), Sąd I instancji powinien był odrzucić wniosek skarżącego jako niedopuszczalny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1519/16). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189 w związku z art. 197 § 2 oraz z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.