I OZ 34/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2640/19 o odrzuceniu skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2640/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 22 lipca 2019 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 21 sierpnia 2019 r. W. D. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła natomiast w dniu 5 listopada 2019 r., tj. ponad dwa miesiące po upływie ustawowego terminu. Wobec powyższego Sąd przyjął, że skarga podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła W. D., zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie poprzez uznanie, że strona uchybiła terminowi na wniesienie skargi, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 26 sierpnia 2019 r. wydał postanowienie o przyznaniu prawa pomocy, tj. po upływie trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie skarżąca, z ostrożności procesowej, wniosła o przywrócenie terminu na wniesienie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga W. D. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce (zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) została doręczona stronie skarżącej w dniu 22 lipca 2019 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 21 sierpnia 2019 r. Nadanie skargi w dniu 5 listopada 2019 r. w urzędzie pocztowym nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że wystąpienie przez skarżącą z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, złożonym w terminie przewidzianym do wniesienia skargi, pozostaje bez wpływu na bieg tego terminu. W szczególności brak jest podstaw do twierdzenia, że w sytuacji ustanowienia pełnomocnika z urzędu termin do zaskarżenia decyzji w stosunku do pełnomocnika nie rozpoczął biegu. Taka interpretacja przeczyłaby jednoznacznej treści art. 53 § 1 P.p.s.a. nakazującemu obliczenie terminu do wniesienia skargi od dnia doręczenia stronie decyzji. W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie występuje instytucja procesowa, która umożliwiałaby zawieszenie terminu do wniesienia skargi do czasu przyznania stronie pełnomocnika z urzędu. Zaskarżenie decyzji po upływie trzydziestodniowego terminu od doręczenia odpisu decyzji jest zatem możliwe wyłącznie w przypadku, gdy przywrócono termin do dokonania tej czynności procesowej. W niniejszej sprawie pełnomocnik W. D. nie wystąpił wraz ze skargą z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wniosek ten został złożony natomiast na etapie postępowania zażaleniowego i będzie przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu incydentalnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.