I OZ 338/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Zarządu R. sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II SO/Op 42/16 o wymierzeniu grzywny w sprawie z wniosku R. P. o wymierzenie grzywny Zarządowi R. sp. z o.o. w O. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie informacji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania.

R. P. pismem z dnia 11 sierpnia 2016 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Zarząd R. spółkę z o.o. w O. Powyższa skarga została doręczona ww. spółce w dniu 16 sierpnia 2016 r. Wnioskiem z dnia 6 września 2016 r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosek o wymierzenie - w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2016 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." - grzywny Zarządowi R. Spółka z o.o. w O. za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych. W odpowiedzi na powyższe, Zarząd ww. spółki wskazał iż nie znajduje w stosunku do niego zastosowania art. 54 § 1 p.p.s.a., albowiem spółka ta nie jest ona podmiotem podlegającym regulacjom wynikającym z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, ze zm.), a w konsekwencji nie podlega obowiązkom wynikającym z art. 54 p.p.s.a. Spółka nie jest wykonawcą umowy nr [...], a pismo R. P. z dnia [...] sierpnia 2016 r., zostało błędnie skierowane do niej, zamiast do Prezesa Z. sp. z o.o. w O. Podniesiono także, że o powyższym poinformowano skarżącego podczas jego wizyty w siedzibie spółki. Żądanie wymierzenia spółce grzywny było zatem bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. wymierzył ww. organowi grzywnę w kwocie 100 zł. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd Wojewódzki wskazywał, że na Zarządzie spółki R. sp. z o.o. w O., ciążył w niniejszym przypadku obowiązek przekazania wniesionej przez R. P. w dniu 11 sierpnia 2016 r. (doręczonej organowi w dniu 16 sierpnia 2016 r.) skargi na bezczynność tego organu, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Niezrealizowanie tego obowiązku do dnia 31 sierpnia 2016 r. i w konsekwencji przesłanie skargi dopiero w dniu 15 września 2016 r., stanowiło wystarczającą podstawę wymierzenia temu organowi grzywny – w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd również zaznaczył, iż niezależnie od tego, czy dany podmiot uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, czy też stwierdzi, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej nie ma to wpływu na treść postanowienia. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obligowało bowiem podmiot do którego została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest bowiem dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do jego rozpoznania stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego może bowiem rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ, za pośrednictwem którego powyższy środek prawny został wniesiony. Odnosząc się do wysokości nałożonej grzywny, Sąd Wojewódzki wskazywał, że na jej wymiar wpłynęła treść wniosku, brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy, charakter sprawy będący przedmiotem skargi jak i okres uchybienie terminowi przekazania skargi wraz z aktami sprawy. Zarząd spółki R. sp. z o.o. w O., w złożonym zażaleniu, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę i oddalenie wniosku, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazywał, iż jest ono nieprawidłowe. Zdaniem skarżącego, Sąd nie odniósł się do obowiązku przekazania przez spółkę skargi. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. do jej przekazania jest bowiem zobligowany organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Tymczasem w petitum skargi wskazano, iż dotyczy ona bezczynności prezesa Z. sp. z o.o. w O., a zatem uczestnik nie był zobowiązany do jej przekazania w przewidzianym do dokonania tej czynności terminie. R. P. w piśmie z dnia 16 listopada 2016 r. wskazywał, iż z treści skargi (w akapicie, w którym podał podstawy prawne skargi) popełnił omyłkę edytorską, wskazując błędnie jako organ prezesa Z. w O.. Przedłożona zaś skarga dotyczyła bezczynności Zarządu R. sp. z o.o. w O., co zostało wielokrotnie podkreślone w jej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem wskazać, iż wymierzenie organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny z powodu nieprzekazania w przewidzianym do dokonania tej czynności terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy może nastąpić względem organu, który do dokonania tej czynności został zobligowany. Jeżeli zatem wnoszący zażalenie podmiot w toku postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem podnosi, iż w istocie adresatem złożonej przez R. P. skargi na bezczynność jest prezes Z. w O., co miało wynikać wprost z jej petitum, a we wniosku wskazano, że przedłożona skarga miała dotyczyć bezczynności Zarządu R. Spółki z o.o. w O., to obowiązkiem Sądu było wyjaśnić tę okoliczność, gdyż mogła ona rzutować na treść wydanego w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. rozstrzygnięcia. Mogła bowiem mylnie wprowadzać Zarząd R.sp. z o.o. w O. w błąd w zakresie ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, wpływając na wysokość wymierzonej grzywny. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż sam wnioskodawca w piśmie z dnia 16 listopada 2016 r., zatytułowanym "Odpowiedź na wezwanie" wskazywał, iż w treści skargi popełnił omyłkę edytorską wskazując błędnie jako organ prezesa Z. w O. Przedłożona zaś skarga dotyczy bezczynności Zarządu R. sp. z o.o. w O., co było podkreślone wielokrotnie w jej treści. Wyjaśnienie i ocena powyższych okoliczności będzie zatem leżała w gestii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przy ponownym rozpoznaniu złożonego w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. wniosku. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie - na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.