I OZ 337/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 545/26 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2026 r. nr KOC/7749/Go/25 w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 545/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji"), odrzucił skargę P. R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "Kolegium") z 26 stycznia 2026 r. nr KOC/7749/Go/25 w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z 11 marca 2026 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na powyższą decyzję. Do skargi nie dołączono stosownego pełnomocnictwa ani dowodu uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych. W związku z powyższym, na podstawie zarządzenia z 22 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Pod takim samem rygorem wezwano pełnomocnika Skarżącego do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 22 kwietnia 2026 r., wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwania, pełnomocnik Skarżącego odebrał 13 maja 2026 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącego nadesłał pełnomocnictwo wraz z dowodem opłaty skarbowej. Wpisu od skargi jednakże nie uiszczono. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 545/26 - Sąd I instancji odrzucił wniesioną skargę, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 1 pkt 1 o pkt 3 p.p.s.a. (winno być art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.) poprzez odrzucenie skargi pomimo braku uprzedniego wezwania do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego wskazał, że nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia i zaprzecza aby został wezwany do uiszczenia wpisu. Tym samym wobec braku uprzedniego doręczenia wezwania Sąd nie mógł odrzucić skargi. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że 13 maja 2026 r. otrzymał wezwanie z Sądu I instancji do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa. Dalej podał, że do wezwania załączony został jedynie odpis odpowiedzi na skargę. Braki powyższe uzupełnił 19 maja 2026 r. Zdaniem pełnomocnika, oczywistym i logicznym jest, że skoro pełnomocnik Skarżącego wykonał czynności niezbędne do jej rozpoznania i uzupełnił brak formalny w postaci złożenia odpisu pełnomocnictwa do uzupełnienia, którego został wezwany, to chciał aby skarga była rozpoznania. Gdyby w treści wezwania albo oddzielnego dokumentu zostałby wezwany do zapłaty wpisu uczyniłby to. Doręczona pełnomocnikowi Skarżącego korespondencja nie zawierała odpisu zarządzenia Przewodniczącego z 22 kwietnia 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Wskazał także, że samo wezwanie w swojej treści nie informowało, że Przewodniczący wydał wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie do zapłaty wpisu nie zostało również uwzględnione w załącznikach, co więcej treść doręczonego pełnomocnikowi dokumentu sugerowała, że zarządzenie z 22 kwietnia 2026 r. dotyczy jedynie wezwania do uzupełniania braku formalnego w postaci złożenia odpisu pełnomocnictwa. Reasumując, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, wobec braku wezwania do zapłaty wpisu, braku doręczenia odpisu zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu – nie było podstaw do odrzucenia skargi. Końcowo pełnomocnik Skarżącego dodał, że powziąwszy informacje o braku wpisu od skargi, uiścił go na konto Sądu I instancji. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postpowania zażaleniowego. Natomiast, pismem z 17 lipca 2026 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Bezspornie w rozpoznawanej sprawie Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego wniósł do Sądu I instancji skargę, która zawierała braki formalne i fiskalne - nie dołączono do niej stosownego pełnomocnictwa oraz nie uiszczono wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych. Z uwagi na powyższe pismami z 29 kwietnia 2026 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 22 kwietnia 2026 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do ich uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te zostały prawidłowo zaadresowane i odebrane osobiście przez pełnomocnika Skarżącego – 13 maja 2026 r. (k. 12 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi upływał zatem 20 maja 2026 r. W zakreślonym terminie nadesłano stosowne pełnomocnictwo lecz nie uiszczono wpisu sądowego od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowana w złożonym zażaleniu argumentacja, że pełnomocnik Skarżącego nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (a jedynie wezwanie do uzupełnienie braku formalnego skargi – stosownego pełnomocnictwa i otrzymał odpisu odpowiedzi na skargę) - nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, albowiem nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji sprawy. Po pierwsze, z dołączonego do akt sprawy wydruku zwrotnego potwierdzenia odbioru z systemu EZD (k. 12 akt sądowych) wynika, że przesyłka ta została prawidłowo zaadresowana i doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 13 maja 2026 r. Po drugie zaś, za bezskuteczny uznać należało zarzut dotyczący zawartości ww. przesyłki, a w szczególności wskazanie na brak wśród doręczanych pism wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Zauważyć tu trzeba, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (zob. np.: postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. I OZ 245/21, z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. I OZ 929/20, z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. I OZ 663/19, czy z dnia 21 maja 2010 r., sygn. II FSK 619/10 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00, Biuletyn SN 2000, Nr 5, poz. 15). Istotnym dla stwierdzenia prawidłowości takiego doręczenia jest, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki zwrotnego potwierdzenia odbioru – a więc zawartość przesyłki powinna jasno wynikać z treści rubryki "rodzaj przesyłki". Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 19, dalej: "rozporządzenie"), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Takie sygnowanie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na formularzu, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została opisana na formularzu potwierdzenia odbioru (zob. wyroki NSA: z 8 października 2020 r., II FSK 1072/18, z 25 września 2020 r., II FSK 1649/18, czy postanowienia NSA: z 19 sierpnia 2021 r., I OZ 245/21, z 26 lutego 2021 r., III FZ 185/21, z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Z analizy akt sprawy wynika, że na podany w skardze adres pełnomocnika Skarżącego zostało przesłane wezwanie z 29 kwietnia 2026 r. do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia wraz z odpisem odpowiedzi na wniesioną skargę. Wraz z powyższym wezwaniem przesłano pełnomocnikowi Skarżącego pismo z 29 kwietnia 2026 r. doręczające odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 22 kwietnia 2026 r., a wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zawartość nadanej przesyłki potwierdza pozostawione w aktach sprawy przez pracownika sekretariatu Sądu I instancji - odpisy tych pism (k. 9-11 akt sądowych), a przede wszystkim treść zwrotnego potwierdzenia odbioru (wydruk ZPO z systemu EZD k. 12), na którym, powyżej miejsca, w którym potwierdzono odbiór przesyłki, w rubryce "Rodzaj przesyłki" znajdują się opis jej zawartości, z którego wynika, że przesyłka zawierała: "wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa, wezwanie do uiszczenia opłaty, odpis odpowiedzi na skargę". Jednocześnie stwierdzić należy, że opisany wyżej formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru jest zgodny z wzorem ustalonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Nie jest też kwestionowany fakt odebrania ww. przesyłki sądowej przez pełnomocnika Skarżącego 13 maja 2026 r. Wskazany wydruk ZPO z systemu EZD zawiera więc konkretne adnotacje o jej zawartości, a osoba odbierająca korespondencję tym samym poświadczyła, że odebrała wyszczególnione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dokumenty, wśród nich "wezwanie do uiszczenia opłaty". Prawidłowo wypełniony na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru, stanowiącym załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 468 ze zm., dalej: "k.p.c."), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym właśnie zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu (zwrotnym potwierdzeniu odbioru), a których przyjęcie pokwitował własnoręcznym podpisem, powinien ten fakt udowodnić - zgodnie z wymaganiami art. 252 k.p.c. - co oznacza że samo twierdzenie pełnomocnika Skarżącego, że nie otrzymał przesyłki o wskazanych na dokumencie urzędowym zawartościach, których to otrzymanie potwierdził, będzie niewystarczające do obalenia wiarygodności tego dokumentu (czyli w tej sytuacji zawartości koperty, otrzymanej przez pełnomocnika Skarżącego 13 maja 2026 r.). Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania zawartości przesyłki po jej odbiorze stałoby w sprzeczności z istotą potwierdzania odbioru przesyłek. W każdym takim przypadku odbiorca przesyłki mógłby przecież podnosić, że otrzymał inne pisma niż wysłane (opisane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) lub też, że nie otrzymał żadnego pisma (czyli, że odebrał pustą kopertę). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, co do zasadności odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie w terminie należnego wpisu, wobec czego zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należało uznać za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.