I OZ 334/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 375/14 odrzucające skargę kasacyjną B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 375/14 w sprawie ze skargi A. K.i B.S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie skargi na przymusowe odebranie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 375/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. i B.S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie skargi na przymusowe odebranie nieruchomości. A. K. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata P. C. wnioskiem z dnia 30 czerwca 2014 r. wystąpiła o sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi w dniu 27 sierpnia 2014 r. Pismem z dnia 25 września 2014 r. A. K. i B. S. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną B.S.. Sąd wskazał, że nie jest dopuszczalne złożenie skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, który nie podlega obowiązkowi uzasadnienia z urzędu, bez uprzedniego złożenia wniosku o jego uzasadnienie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna B.S. została wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu I instancji, co czyni ją niedopuszczalną. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. S. reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w zaskarżonym postanowieniu skarżąca została mylnie oznaczona jako B. S. Skarżące A. K. i B. S. wniosły łącznie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 9 stycznia 2014 r. na postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]oraz [...]) utrzymujące w mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. oddalające skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w dniu [...] maja 2013 r. Postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. wydane w sprawie do sygn. [...] dotyczyło skarżącej B.S., natomiast postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. wydane w sprawie do sygn. [...] dotyczyło Skarżącej A. K.. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Wa 374/14, skarga z dnia 9 stycznia 2014 r. została rozdzielona na dwie skargi, którym zostały nadane osobne sygnatury: sygn. akt I SA/Wa 374/14 dotyczyła skargi na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. wydane w sprawie do sygn. [...] - a zatem skargi B.S., zaś sygn. akt I SA/Wa 375/14 dotyczyła skargi na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. wydane w sprawie do sygn. [...] - a zatem skargi A. K.. W związku z powyższym, zdaniem wnoszącej zażalenie, zaskarżone postanowienie wydane w sprawie sygn. akt I SA/Wa 375/14 dotyczyć powinno skarżącej A. K. a nie jak to zostało wskazane w postanowieniu – B.S.. Wskazano ponadto, że dnia 30 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej B.S. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2014 r. wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Wa 375/14. Wniosek został wysłany listem poleconym na adres Sądu dnia 2 lipca 2014 r. a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia wynikającego z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Wniosek o uzasadnienie wyroku, podobnie jak skarga i skarga kasacyjna, został złożony w imieniu zarówno B.S. jak i A. K. i tak też powinien zostać potraktowany albowiem ten sam pełnomocnik reprezentuje obie skarżące i intencją pełnomocnika było działanie w ich imieniu każdej z nich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia sentencji wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a). Mając na uwadze treść powyższych przepisów wskazać należy, że skarga kasacyjna od wyroku oddalającego skargę nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Oznacza to, że strona która nie wystąpiła o uzasadnienie orzeczenia, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej. Warunek uprzedniego wystąpienia o uzasadnienie orzeczenia podyktowany jest wymogiem oparcia skargi kasacyjnej na konkretnych podstawach (art. 174 p.p.s.a), którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przy rozpoznaniu sprawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę A. K. i B.S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] wystąpiła jedynie A. K. (k–46). We wniosku tym sporządzonym przez pełnomocnika adwokata P. C. jako skarżącą wskazano bowiem A. K., ponadto pełnomocnik użył sformułowania "działając w imieniu skarżącej (...)", zaś nad podpisem pełnomocnika widnieje zwrot "Za skarżącą – pełnomocnik". Skoro zatem skarżąca B. S. nie wystąpiła z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 czerwca 2014 r., to nie mogła skutecznie wnieść skargi kasacyjnej. Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną B.S. jako niedopuszczalną, na podstawie art. 178 p.p.s.a. Powyższych ustaleń nie podważają argumenty podnoszone w zażaleniu. Jak wyżej stwierdzono, z wniosku z dnia 30 czerwca 2014 r. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że o sporządzenie uzasadnienia wyroku wystąpiła jedynie A. K.. Ponadto niezrozumiałe pozostają twierdzenia pełnomocnika, który w jednym miejscu wskazuje, że dnia 30 czerwca 2014 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku jako pełnomocnik skarżącej B.S., zaś w innych fragmentach zażalenia stwierdza, iż wniosek o uzasadnienie wyroku, podobnie jak skarga i skarga kasacyjna, został złożony w imieniu zarówno B.S. jak i A. K. oraz że zaskarżone postanowienie dotyczyć powinno A. K., a nie B.S.. Na tym etapie postępowania nieuzasadnione są ponadto twierdzenia, iż sprawa sygn. akt I SA/Wa 374/14 dotyczy skargi B.S., zaś sprawa sygn. akt I SA /Wa 375/14 – A. K.. Z sentencji wyroków wydanych w ww. sprawach wynika, że stroną skarżącą zarówno w pierwszej, jak i drugiej sprawie jest A. K. oraz B. S.. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.