I OZ 316/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 52/07 odrzucające zażalenie Stowarzyszenia [...] w K. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić zażalenie

Dnia 30 grudnia 2008 r. Stowarzyszenie [...] wniosło drogą elektroniczną nazwane przez siebie zażaleniem pismo zatytułowane "W związku z pismami sądu w sprawach sygn. akt jak wyżej stowarzyszenie wnosi od nich zażalenie i podnosi z ostrożności procesowej:" Sąd I instancji wezwał Stowarzyszenie o usunięcie w terminie 7 dni jego braków formalnych poprzez wskazanie daty, orzeczenia i przedmiotu zaskarżenia, od którego składane jest zażalenie oraz jego podpisanie pod rygorem odrzucenia. Zarządzenie to doręczono Stowarzyszeniu w dniu 13 lutego 2009 r. Pismem z dnia 20 lutego 2009 r. wysłanym pocztą elektroniczną i nie podpisanym Stowarzyszenie wniosło zażalenie podając, że nie rozumie ww. wezwania Sądu i nie rozumie słowa "orzeczenie" oraz "przedmiot zaskarżenia". Postanowieniem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 52/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił powyższe zażalenie wskazując, że skarżący nie wykonał zarządzenia sądu. Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, Stowarzyszenie [...] wniosło zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2010 r. WSA Krakowie wezwał Stowarzyszenie o usunięcie, w terminie 7 dni, braków formalnych powyższego zażalenia poprzez jego podpisanie, pod rygorem odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników;" W sytuacji braku w piśmie którekolwiek z powyższych elementów, Sąd wzywa stronę do jego uzupełnienia. W zażaleniu z dnia 14 grudnia 2009 r. brak było własnoręcznego podpisu. Zasadnie zatem w takiej sytuacji Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 25 lutego 2010 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia powyższego braku. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie 7 dni skarżący przedmiotowego wezwania nie wykonał. Wskazać należy przy tym, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450 ze zm.) bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. W rozdziale IX cytowanej ustawy znajdują się przepisy zmieniające m.in. przepisy Kodeksu cywilnego art. 60, art. 78 § 1 i § 2 dopuszczające możliwość wyrażenia woli osoby w stosunkach cywilnoprawnych przez ujawnienie jej w postaci elektronicznej. Ponadto ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) w art. 36 pkt 3 i pkt 5 dokonano zmiany przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 3a dopuszczając możliwość wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego. Wskazane wyżej przepisy dotyczą wyłącznie zakresu jaki reguluje dana ustawa. W przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., nie ma odpowiednika wyżej wskazanych przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania administracyjnego, a pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje. Jednocześnie zauważyć należy, iż stosownie do art. 2 ust. 3 powołanej ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, przepisów tej ustawy nie stosuje się do sądów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W konsekwencji w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany do posługiwania się w korespondencji elektronicznej certyfikatami, o których mowa w powołanej ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym. Dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 2 P.p.s.a.