I OZ 310/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1302/15 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy: Joanny Brzezińskiej, Renaty Owczarzak i Jarosława Wichrowskiego od orzekania w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.,. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

K. F., wnioskiem z dnia 13 lutego 2017 r., zwrócił się o wyłączenie sędziów: Joanny Brzezińskiej, Renaty Owczarzak i Jarosława Wichrowskiego, tj. wszystkich sędziów składu orzekającego, wyznaczonego na dzień 14 lutego 2017 r., od udziału w sprawie z jego skargi na decyzję SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu podniósł, że wniosek składa "ze względu na brak uwzględnienia, że skład orzekający przed SKO rozpatrywał sprawy bez pełnego materiału dowodowego, a nadto ze względu na inne okoliczności dotyczące przedmiotowej sprawy" WSA w Bydgoszczy, po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1302/15, oddalił go. W uzasadnieniu stwierdzono, że w argumentacja wniosku o wyłączenie sędziów nie wskazuje na istnienie po ich stronie okoliczności mogących budzić uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności w tej konkretnej sprawie. W zażaleniu na to postanowienie podniesiono, że Sąd I instancji "nie zbadał i nie wykazał, iż skład jest obiektywny i może rozstrzygać sprawę" a uzasadnienie składa się w większości "wyłącznie z cytowania przepisów". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uzasadnienie. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: P.p.s.a.) niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W postępowaniu dotyczącym wyłączenia sędziego wskazanie i uprawdopodobnienie przesłanek wskazanych w art. 19 P.p.s.a. obciąża stronę składającą wniosek o wyłączenie, co przewiduje art. 20 § 1 P.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie nie wykazano istnienia przesłanek z art. 18 § 1 P.p.s.a., jak również nie wskazano okoliczności mogących stanowić podstawę do wyłączenia na podstawie art. 19 P.p.s.a. Nie jest natomiast zadaniem sądu rozstrzygającego wniosek o wyłączenie, wykazanie, że skład jest obiektywny i może rozstrzygnąć sprawę w oderwaniu od okoliczności mogących stanowić ustawowe przesłanki wyłączenia. Uzasadnienie rozstrzygnięcia sądu powinno zawierać wskazanie podstawy prawnej (art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a.), wobec czego nie można czynić sądowi zarzutu z faktu powołania w uzasadnieniu postanowienia przepisów regulujących zasady i przesłanki wyłączenia sędziego. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.