I OZ 304/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.W. reprezentowanej przez opiekuna prawnego M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 3034/22 o odrzuceniu skargi I.W. reprezentowanej przez opiekuna prawnego M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 września 2022 r., nr KOC/3453/Op/22 w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia: oddalić zażalenie.

Wnioskiem z dnia 21 marca 2022 r. I.W. reprezentowana przez opiekuna prawnego M.W. wystąpiła o pomoc usługową na córkę. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr 5122.309.1623.22 Prezydent m.st. Warszawy przyznał wnioskodawczyni usługi opiekuńcze świadczone w miejscu zamieszkania od dnia 1 maja 2022 r. do dnia 30 września 2022 r. w wymiarze 1 raz w tygodniu po 1 godzinie i ustalił stawkę za jedną godzinę usługi w wysokości 19.40 zł z odpłatnością 60%. Decyzją z dnia 26 września 2022 r., nr KOC/3453/Op/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ją zmieniło w ten sposób, że od dnia 1 czerwca 2022 r. ustaliło odpłatność zgodnie z obowiązującą tabelą na poziomie 100 %. Przedmiotowa decyzja została doręczona M.W. w dniu 3 października 2022 r. Pismem z dnia 28 listopada 2022 r. I.W. reprezentowana przez opiekuna prawnego M.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 września 2022 r. w przedmiocie usług opiekuńczych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 3034/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił złożoną skargę. W uzasadnieniu Sąd podał, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, została doręczona opiekunowi prawnemu skarżącej – M.W. w dniu 3 października 2022 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 listopada 2022 r. Tymczasem przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu 28 listopada 2022 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła I.W. reprezentowana przez opiekuna prawnego M.W., w imieniu której działa pełnomocnik z urzędu – r.pr. R.R. Zarzucono naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu publicznego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Zauważyć należy, że wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że doręczenie zaskarżonej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 września 2022 r. nastąpiło w stosunku do wnioskodawczyni w dniu 3 października 2022 r. Skarga została natomiast nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 28 listopada 2022 r. (kserokopia koperty k. 4 akt sądowych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe było zatem uznanie przez Sąd I instancji, że termin do złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego upływał w dniu 2 listopada 2022 r., natomiast wniesienie środka zaskarżenia przez stronę w dniu 28 listopada 2022 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Należy zauważyć, że sąd badając, czy czynność procesowa została dokonana w terminie ustawowym, nie jest uprawniony do badania przyczyn ewentualnego uchybienia temu terminowi (zob. postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 606/13). Wobec powyższego, powołana w zażaleniu argumentacja skarżącej nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Brak jest bowiem podstaw do podważenia prawidłowego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocnika ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy. Wynagrodzenie bowiem dla pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 P.p.s.a., przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a.