I OZ 304/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 1087/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - odrzucił skargę A.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych ww. skargi poprzez złożenie jednego egz. odpisu skargi (z dopuszczeniem uwierzytelnionej fotokopii), celem jego doręczenia występującemu w sprawie uczestnikowi – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 7 stycznia 2021 r. Skarżąca w dniu 13 stycznia 2021 r. (data nadania przesyłki na poczcie) nadesłała pismo z dnia 11 stycznia 2021 r., w którym oświadczyła, że wnosi kserokopie z własnoręcznym popisem, wypełniony wniosek o dochodach i sytuacji strony, dołącza pisma z gazowni świadczące o dyskryminacji, braku realnego porozumienia i mediacji oraz 2 egzemplarze skargi z dnia 2 grudnia 2020 r. z podpisem. Do pisma z dnia 11 stycznia 2021 r. dołączono: 1) pismo (bez daty) kierowane "Do wiadomości Urzędu Miasta i Polskiej Spółki Gazownictwa"; 2) pismo z dnia 14 lutego 2020 r. kierowana "Do Dyrektora R. S. lub T.N."; 3) pismo z dnia 16 sierpnia 2020 r. zatytułowane "Skarga do Dyrektora Spółki Gazownictwa"; 4) pismo z dnia 30 czerwca 2020 r. zatytułowane "Do wiadomości Dyrektorów Polskiej Spółki Gazowej, Do Urzędu Miasta Wydz. Gospodarki Nieruchomościami" (pismo tej samej treści znajduje się na odwrocie pisma wskazanego w pkt 1, na odwrocie pisma z dnia 30 czerwca 2020 r. znajduje się z kolei to samo pismo, co wskazane w pkt 1); 5) pismo z dnia 14 lutego 2020 r. kierowane "Do Dyrektora R. S. lub T.N."; 6) pismo, które wpłynęło do Urzędu Miasta [...] w dniu 30 września 2020 r. zatytułowane "Za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] odwołanie i skarga na bezprawne ograniczenie własności gruntu w celu publicznego". Wszystkie powyższe pisma nadesłano w dwóch egzemplarzach. Sąd wskazał jednak, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w przesyłce z dnia 13 stycznia 2021 r. brak było dwóch egzemplarzy skargi z dnia 2 grudnia 2020 r. Żadne z dołączonych przez nią pism nie stanowiło bowiem odpisu tej skargi, co skutkowało przyjęciem, iż skarga obarczona jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. O. reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła obowiązkowi przedłożenia odpisu skargi. W związku z powyższym skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że strona w przypisanym terminie uzupełniła brak formalny i przedłożyła pismo wraz z załącznikami, które zawierały odpis skargi. Niestety odpisu tego nie ma w aktach sprawy, niemniej jednak musiał być złożony, skoro Sąd nie odrzucił skargi zaraz po złożeniu przez skarżącą pisma uzupełniającego, lecz dopiero po tym jak ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu wniósł pismo procesowe podtrzymujące skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Z treści art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać wszystkie warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 p.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisem pisma jest zaś dokument zawierający treść tożsamą z treścią pisma źródłowego. Odpis skargi powinien zatem zawierać te wszystkie elementy, które zawiera oryginalna skarga, aby nie było możliwe podważenie jego wiarygodności. Odpisem pisma może być również jego kserokopia, ale wówczas taka kserokopia, podobnie jak odpis pisma, musi być poświadczona za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisana przez wszystkich skarżących. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że na mocy zarządzenia z dnia 31 grudnia 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie jej odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, zaś wezwanie to zostało prawidło doręczne skarżącej w dniu 7 stycznia 2021 r. Skarżąca została ponadto pouczona, że odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Analiza akt sprawy, w tym pisma skarżącej 11 stycznia 2021 r. zawierającego szereg załączników, potwierdza jednak stanowisko Sądu I instancji, iż nie wykonała ona w wyznaczonym terminie ww. wezwania. Zgodzić się bowiem trzeba z Sądem, że żaden z dołączonych do pisma załączników nie stanowił odpisu skargi rozumieniu, o jakim mowa powyżej. Zatem Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że niezłożenie przez stronę, mimo wezwania, wymaganego odpisu skargi, uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu, co uzasadniało jej odrzucenie, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Stanowisko to jest zgodne z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, który przyjął, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Powyższej oceny nie zmieniają okoliczności podnoszone w zażaleniu. Twierdzenia autora zażalenia iż odpis skargi (cyt.): "musiał zostać złożony, skoro Sąd nie odrzucił skargi zaraz po złożeniu przez skarżącą pisma uzupełniającego" stanowią bowiem jedynie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Sąd Wojewódzki. Wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia nie mają również wskazywane przez stronę okoliczności dotyczące terminu rozpoznania skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.