I OZ 303/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 803/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 803/24 w sprawie ze skargi J.U. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 6 lutego 2024 r. nr 010070/680/4694896/2023 w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić zażalenie. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 803/24, odrzucił skargę kasacyjną J.U. (dalej: skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 803/24, w sprawie ze skargi J.U. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 6 lutego 2024 r. nr 010070/680/4694896/2023 w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Sąd w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że na skutek zarządzenia z 10 stycznia 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w celu doręczenia pozostałym stronom postępowania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 24 stycznia 2025 r. (k. 63v). W ocenie sądu do dnia wydania zaskarżonego postanowienia pełnomocnik nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej. Sąd ten, działając na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił więc skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca. Podniosła w nim, że przedmiotowy brak formalny został usunięty pismem z 30 stycznia 2025 r. (nadanym 30 stycznia 2025 r. i doręczonym 3 lutego 2025 r.), które omyłkowo wskazywało błędną sygnaturę, tj. I SA/Wa 800/24 zamiast I SA/Wa 803/24. Do zażalenia dołączono – niepoświadczone za zgodność z oryginałem – kserokopie potwierdzenia nadania przesyłek z 21 i 30 stycznia 2025 r. oraz kopię pisma uzupełniającego braki formalne z 30 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dniu pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą, zastępowaną przez radcę prawnego, nie spełniała wymogów określonych w art. 176 § 2 p.p.s.a., gdyż nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, zasadnie zarządzeniem z 10 stycznia 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia tych braków formalnych w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, iż otrzymanie tego wezwania w dniu 24 stycznia 2025 r. jest w sprawie bezsporne. Zauważyć wypada, że w aktach sprawy nie znajduje się pismo z 30 stycznia 2025 r., którego oryginał, jak wynika z argumentacji zażalenia, miał zostać wysłany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z omyłkowo wskazaną sygnaturą, tj. I SA/Wa 800/24. Poza niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopią, nie zostało ono jednak dołączone do akt sprawy o sygn. I SA/Wa 803/24. Tym samym nie miało ono wpływu na zasadność zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W wyznaczonym terminie braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały uzupełnione, stąd Sąd I instancji zasadnie ją odrzucił. Podkreślić należy, że nie jest obowiązkiem sądu poszukiwanie pism profesjonalnego pełnomocnika, w tym zapoznawanie się z aktami innej sprawy. Jeżeli chodzi natomiast o załączone do zażalenia kserokopie potwierdzenia nadania, to mogą one jedynie świadczyć o kierowaniu bliżej nieokreślonej korespondencji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 800/24, ale nie uprawdopodabniają faktu usunięcia przedmiotowych braków formalnych skargi kasacyjnej. W odniesieniu do omyłkowego wskazania błędnej sygnatury przypomnieć trzeba, że profesjonalny pełnomocnik procesowy, taki jak radca prawny, adwokat czy doradca podatkowy – z uwagi na fakt zawodowego wykonywania czynności, mieszczących się w ramach udzielonego mu pełnomocnictwa – powinien dokonywać czynności w imieniu strony ze szczególną starannością. Dlatego też inaczej należy traktować błędy czy omyłki strony, a inaczej błędy czy omyłki pełnomocnika, który zawodowo trudni się reprezentacją procesową uczestników postępowania. W tym drugim przypadku obowiązuje podwyższony standard staranności, gdyż pełnomocnik jest zobowiązany do szczególnej dbałości o interesy swoich mocodawców. Stąd prawidłowy sposób nadania pisma jest obowiązkiem pełnomocnika, który bierze odpowiedzialność nie tylko za jego treść, ale i za formę oraz skuteczność formalną. W analizowanym stanie faktycznym pełnomocnik w istocie przyznaje, że nie dochował koniecznej staranności. Ponadto nawet w krótkim uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik dopuszcza się kolejnych błędów wskazując dwie różne daty sporządzenia i wysłania pisma, którym zostały usunięte braki formalne skargi kasacyjnej, to jest 21 stycznia 2025 r. oraz 30 stycznia 2025 r. Notabene pierwsza z tych dat jest wcześniejsza od daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Powierzając prowadzenie swoich spraw profesjonalnemu pełnomocnikowi strona godzi się z tym, że wszystkie jego działania, jak również zaniechania, będą odnosić skutek prawny wobec mocodawcy (vide art. 34 p.p.s.a.). Reasumując, z akt sprawy nie wynika, aby braki formalne skargi kasacyjnej zostały uzupełnione, stąd zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej uznać należało za zgodne z prawem. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.