I OZ 301/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 roku sygn. akt II SA/Wa 1413/17 odmawiające uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 1413/17 w sprawie ze skargi K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 roku sygn. akt II SA/Wa 1413/17 wydanym w oparciu o art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił K. J. uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 30 listopada 2017 roku odrzucającego jego skargę na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie. Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 7 grudnia 2017 roku K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 30 listopada 2017 roku o rozstrzygnięcie w zakresie zaskarżonej czynności jednoinstancyjnej organu. W ocenie Sądu wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w kwestionowanym postanowieniu orzeczono o całości skargi, uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu do zamieszczenia w nim żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji ocenił, że zakres uzupełnienia postanowienia odrzucającego skargę żądany przez skarżącego stanowi w istocie polemikę z treścią tego orzeczenia i jako taki nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu czynności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Sąd podkreślił, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest dodatkowym środkiem zaskarżenia i nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem zajętym przez Sąd w orzeczeniu. Zażalenie na to postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Podniósł, że złożony przez niego wniosek o uzupełnienie postanowienia odrzucającego skargę został w istocie pozostawiony bez rozpoznania. Podkreślił, że takie rozstrzygnięcie jest pozbawione podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei w myśl art. 166 cytowanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zatem strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J., uznając ją za niedopuszczalną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wymagane prawem elementy. Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Słusznie też wskazał, że, jeżeli skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Sądu o odrzuceniu jego skargi (co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia), to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może bowiem stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.