I OZ 294/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 66/25 w przedmiocie odrzucenia skargi A.R. w sprawie ze skargi A.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.41/4320/GG/2024 w przedmiocie odmowy sprostowania pouczenia postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w całości

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r. III SA/Lu 66/25 (dalej postanowienie III SA/Lu 66/25), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, odrzucił skargę A.R. (dalej skarżąca) w sprawie ze skargi A.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.41/4320/GG/2024 w przedmiocie odmowy sprostowania pouczenia i orzekł o zwrocie wpisu od skargi. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przedłożona przez pełnomocnika skarżącej adw. J.K. uwierzytelniona kopia pełnomocnictwa stanowi pełnomocnictwo szczególne, które z całą pewnością nie uprawniało go do złożenia w imieniu skarżącej skargi sądowej na postanowienie z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.41/4320/GG/202 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej postanowienie z 25 listopada 2024 r.). Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (k. 22, 25-29 akt sądowych). Zażalenie wniosła skarżąca, reprezentowana przez adw. J.K., zarzucając postanowieniu III SA/Lu 66/25 naruszenie art. 49 § 2 ppsa z uwagi na wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowienia o odrzuceniu skargi mimo uzupełnienia przez pełnomocnika wszystkich braków, do których uzupełnienia w dniu 29 stycznia 2025 r. został wezwany przez Sąd I instancji. (k. 1 p. IV lit. h, 16, 19 akt sądowych). W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że zastosowanie przez Sąd I instancji rygoru odrzucenia skargi, jako skutku niezachowania przez stronę wymagań, które nie wynikały wprost z treści wezwania. Ze złożonego do sprawy pełnomocnictwa expressis verbis wynika, że intencją mocodawcy było upoważnienie pełnomocnika do działania w postępowaniach sądowych pozostających w związku z postępowaniem o sygn. GKiR.6830.4.2021 o czym świadczy sformułowanie "[...] a także sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia (k. 35-37v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 ppsa). Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny, przy przyjęciu założenia, że brak pełnomocnictwa został spowodowany zwykłym przeoczeniem, tzn. pełnomocnictwo zostało udzielone, a jedynie nie został do pisma dołączony dokument to potwierdzający. Jeżeli zwykłe pismo procesowe nie spełnia wymogów formalnych, przewodniczący ma obowiązek, zgodnie z art. 49 ppsa, wezwać stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23.6.2005 r. II OZ 519/05, OSP 2006/5/63; postanowienie NSA z 15.4.2014 r. I GSK 577/14). Gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika - art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 ppsa (postanowienie WSA w Opolu z 5.4.2004 r. II SA/Wr 1225/01, ONSAiWSA 2004/3/53; postanowienia NSA z: 27.7.2005 r. I FSK 99/05; 12.5.2006 r. II OSK 43/06; 22.2.2008 r. II FSK 1658/06; 29.7.2010 r. II FSK 1377/10; wyrok WSA w Łodzi z 23.11.2011 r. II SA/Łd 940/11). W obecnym stanie prawnym nie może nasuwać żadnych wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym (B. Dauter, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WK 2019, art. 46, t. 15). W niniejszej sprawie zachodziła konieczność wezwania pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego umocowującego go do reprezentowania skarżącej w tej sprawie przed sądami administracyjnymi, ponieważ do skargi, jako pierwszej czynności w sprawie, nie dołączono dokumentów świadczących o udzieleniu pełnomocnictwa (k. 4-12 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2025 r. III SA/Lu 66/25 Przewodniczący Wydziału III wezwał pełnomocnika skarżącej m.in. do uzupełnienia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - braków formalnych skargi, m.in. złożenia "pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi". Wezwanie z 23 stycznia 2025 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej dnia 29 stycznia 2025 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik wykonał wezwanie m.in. składając pełnomocnictwo (k. 1 p. IV lit. h, 16, 19, 22 akt sądowych). Z przedłożonego pełnomocnictwa wynika, że skarżąca dnia 12 sierpnia 2024 r. umocowała adw. J.K. - między innymi - "[...] do reprezentowania mnie w sprawie o sygn. jak wyżej [...] a także sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym". Jak podniósł w zażaleniu pełnomocnik skarżącej, z uwagi na nieistnienie sygnatury postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dacie udzielania pełnomocnictwa, pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą dotyczyło postępowania prowadzonego przed organem I instancji - przed Wójtem Gminy W. Zostało ono udzielone po wydaniu decyzji z dnia 10 sierpnia 2022 r. GKiR.6830.4.2021 a przed wniesieniem dnia 19 sierpnia 2022 r. "wniosku o korektę decyzji" (k. 2-7v akt Wójta). Słusznie podniesiono w zażaleniu, że Sąd I Instancji nie dostrzegł oczywistej intencji skarżącej, zawartej w treści pełnomocnictwa. Skarżąca podając sygn. decyzji I instancji - GKiR.6830.4.2021 - upoważniła adw. J.K. do reprezentowania jej "[...] przed sądami powszechnymi ( ... ) w sprawie o sygn. j.w. (GKiR.6830.4.2021), przed organami administracji publicznej, jednostkami samorządu terytorialnego (zwłaszcza celem uzyskania niezbędnych do prowadzenia ww. sprawy dokumentów), a także przed osobami prawnymi, fizycznymi, tudzież przed jednostkami organizacyjnymi niebędącym osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (tj. wymienionym w art. 331 § 1 kc) a także sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym" (s. 5 akt Wójta; k. 22 akt sądowych), pozostających w związku z postępowaniem o sygn. GKiR.6830.4.2021. Pełnomocnictwo jest oświadczeniem woli i podlega wykładni na podstawie art. 65 § 1 i 2 kc, przy zachowaniu dorobku kultury prawnej. Zarówno treść pełnomocnictwa z 12 sierpnia 2024 r., jak i powiązanie treści pełnomocnictwa z kolejnością zdarzeń procesowych w postępowaniu administracyjnym, jak i w niniejszym postępowaniu sądowym, prowadzi ustalenie sensu oświadczenia woli prowadzi do takiego samego rezultatu na podstawie przypisania normatywnego (art. 65 § 1 i 2 kc; uchwała 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 29.6.1995 r. III CZP 66/95, OSNC 1995/12/168, aprobowana przez S. Rudnickiego w: S. Dmowski, S. Rudnicki, R. Trzaskowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, LexisNexis 2014 s. 588-591 uw. 5 W sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego ze złożonego w sprawie pełnomocnictwa w sposób oczywisty wynika, że intencją skarżącej było upoważnienie adw. J.K. do działania w niniejszej sprawie, także na etapie postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Jak słusznie wskazano w zażaleniu, przedmiot sprawy pozostaje niezmienny i złożona skarga na decyzje organu II instancji pozostaje w nierozerwalnym związku ze sprawą prowadzoną przez Wójta Gminy W. Skoro skarżąca wykonała wezwanie Sądu w wyznaczonym terminie, brak było podstaw do odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, uchylił zaskarżone postanowienie w całości.