I OZ 293/19

P O S T A N O W I E N I E Dnia 2 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 790/18 odrzucające skargę S. J. i M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 790/18 (dalej postanowienie z 23 marca 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. J. i M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Sąd I instancji wskazał, że S. J. i M. J. (dalej skarżący) wnieśli w dniu 13 lutego 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] grudnia 2017 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2017 r.) Wojewody [...] (dalej Wojewoda) w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w miejscowości [...] [k. 2-5 akt sądowych]. Z akt administracyjnych wynika, że Wojewoda w decyzji z [...] grudnia 2017 r. pouczył skarżących o przysługującym im prawie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Organ wskazał, że decyzję można zaskarżyć w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję [k. 7 tomu 1/2 akt administracyjnych]. Decyzję tę doręczono M. J. dnia 20 grudnia 2017 r. [k. 13 t. 1/2 akt administracyjnych]. Przesyłka skierowana do S. J. była dwukrotnie awizowana (6 i 14 grudnia 2017 r.), co wynika z adnotacji placówki pocztowej, po czym 21 grudnia 2017 r. została zwrócona do organu [k. 15 t. 1/2 akt administracyjnych]. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu dnia 20 grudnia 2017 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Organ wskazał, że skargę na decyzję wnosi się w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W przypadku skarżącej jak i skarżącego, termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg 21 grudnia 2017 r. i upłynął z dniem 19 stycznia 2018 r. Skarga w niniejszej sprawie na ww. decyzję została złożona w siedzibie organu w dniu 13 lutego 2018 r. - z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Z tych względów, Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa, odrzucił skargę (k. 13-15 akt sądowych). Pismem z 6 maja 2018 r. zażalenie na postanowienie z 23 marca 2018 r. wywiedli S. J. i M. J. (k. 26 akt sądowych). Zażalenie S. J. zostało prawomocnie odrzucone z uwagi na uchybienie przez nią terminu do wniesienia zażalenia (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17.5.2018 r. IV SA/Wa 790/18; postanowienie NSA z 5.12.2018 r. I OZ 1168/18, k. 33-35, 114-115 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzję doręczono M. J. dnia 20 grudnia 2017 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wywiódł skargę 13 lutego 2018 r., czym uchybił trzydziestodniowemu ustawowemu terminowi (art. 53 § 1 ppsa). Sąd I instancji był obowiązany skargę odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.