I OZ 271/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1014/13 o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe zainicjowane skargą wniesioną przez żalącego – G. P. w opisanym wyżej przedmiocie. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd przytoczył treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne czy: art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia pielęgnacyjnego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu I instancji odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na tak postawione pytanie prawne będzie miała wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, wobec czego zasadne jest zawieszenie postępowania z urzędu, do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny. W zażaleniu na powyższe postanowienie G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd zawiesił postępowanie kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego powołując się na sprawę z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jednakże skarżący zwrócił się z prośbą do Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby wnikliwie porównał jego sprawę ze sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 835/13, gdyż obie sprawy mają identyczną podstawę prawną. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, gdyż brak możliwości rozpoznania jego sprawy uniemożliwia mu podjęcie dalszych czynności związanych ze sprawą przywrócenia specjalnego zasiłku opiekuńczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia przepisu art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania określone w tym przepisie ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności została pozostawiona uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymanie biegu sprawy, w tym przede wszystkim powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Zawieszając postępowanie sąd musi zbadać, czy istnieje ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem innego postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w motywach zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, jakie względy natury celowościowej i słusznościowej przemawiają za zawieszeniem postępowania w sprawie. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego co do przedstawionego mu pytania prawnego będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jego istota dotyczy bowiem przesłanek mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Możliwość wznowienia postępowania po zapadnięciu wyroku tegoż Trybunału sama z siebie nie przekreśla dopuszczalności zawieszenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.