I OZ 253/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 138/20 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 8 listopada 2019 r., nr DLI-V. 4615.252.2019.MD w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt: I SA/Wa 138/20 po rozpoznaniu skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 8 listopada 2019 r., nr DLI-V.4615.252.2019.MD, w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z 4 lipca 2019 r., nr 2438/2019, a w punkcie drugim zasądził od Ministra Rozwoju na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 2480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący pismem z dnia 16 listopada 2020 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu zawarte w punkcie drugim wyroku w części dotyczącej nieprzyznania skarżącemu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 5400 zł. Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącemu koszty sądowe w wysokości nieuwzględniającej pełnych kosztów zastępstwa procesowego niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W konsekwencji, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego w części postanowienia i zasądzenie od Uczestnika na rzecz Skarżącego kwoty 5400 zł tytułem wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast z mocy art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. prawidłowość rozstrzygnięcia zasądzonych kosztów można poddać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez wniesienie zażalenia na postanowienie orzekające o zwrocie kosztów. Za niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, po myśli art. 205 § 2 p.p.s.a., uznać należy: wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, koszty sądowe (tj. wpis, opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Ponadto zwrot wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego następuje w wysokości nie wyższej niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i obejmuje wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie możliwość zweryfikowania prawidłowości kwoty zasądzonej przez Sąd I instancji tytułem zwrotu kosztów postępowania jest niemożliwa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym w punkcie 2 zapadło postanowienie w tej materii, nie zawiera w ogóle podstawy prawnej (poza ogólną tj. wskazania na treść art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.) ani jakiejkolwiek motywacji wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia. Stosownie natomiast do treści art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnosi się to do każdego elementu sentencji wyroku, oczywiście w odpowiednim zakresie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak wskazanych powyżej elementów w uzasadnieniu wyroku nie pozwolił na zbadanie poprawności zasądzonej kwoty. W świetle przedstawionych okoliczności uznać należy, że postanowienie w przedmiocie zasądzonych przez Sąd I instancji kosztów postępowania zawiera braki uchylające je spod kontroli instancyjnej. W związku z brakiem uzasadnienia kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego, nie jest możliwe stwierdzenie bez jakichkolwiek wątpliwości, na jakiej podstawie prawnej Sąd oparł rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, co musiało skutkować uchyleniem postanowienia celem ponownego rozstrzygnięcia w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.