I OZ 249/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 maja 2023 r., sygn. akt II SPP/Gl 50/23 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi P. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 maja 2023 r. sygn. akt II SPP/Gl 50/23 odrzucił zażalenie P.Ż. na postanowienie z dnia 3 kwietnia 2023 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2023 r. o pozostawieniu wniosku strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi P.Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 7 kwietnia 2023 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2023 r., zaskarżając je w całości. W zażaleniu podkreślił, że postępowanie w którym zapadło zaskarżone przez niego postanowienie było niejawne i nie brał w nim udziału. Odrzucając zażalenie, Sąd I instancji wskazał, że w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a.") nie przewidziano środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2023 r. należało uznać, zdaniem Sądu I instancji, za niedopuszczalne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P.Ż.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., a ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Zatem w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest więc niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2023 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2023 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zostało zasadnie odrzucone z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.