I OZ 245/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 624/19, odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., znak [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 624/19, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) - dalej: ppsa, odmówił P. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie zobowiązania do zwrotu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, ponieważ nie podał żadnej przyczyny, która w sposób obiektywny i niezależny od jego woli, a zarazem potwierdzający dochowanie przez niego należytej staranności, uniemożliwiała mu uzupełnienie braku formalnego skargi w zakreślonym do tego terminie. Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, że skarżący na stałe zamieszkuje za granicą. W związku z tym, że urzędy pocztowe w Niemczech były zamknięte (bowiem nie działają tak jak w Polsce), nie mógł wykonać w terminie wezwania Sądu. W ocenie Sądu fakt przebywania poza granicami kraju nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania, wobec czego nie może on zwalniać strony z obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Sąd dodał również, że skarżący nie wyjaśnił, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, od której należało liczyć termin do wniesienia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w myśl przepisu art. 87 § 1 ppsa. Pismem z [...] listopada 2019 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z [...] listopada 2019 r., wezwano skarżącego do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. Jednak skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie przedmiotowej daty nie wskazał. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. M. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą we wniosku z [...] listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, jednakże prawodawca przewidział możliwość przywrócenia uchybionego terminu na wiosek strony, określając jednocześnie przesłanki, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu oraz przesłanki, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym (art. 85 i 86 ppsa). Zgodnie z art. 87 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo swej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Tylko w sytuacji, gdy strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody - w danych warunkach - nie do przezwyciężenia, można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo odmówił P. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób przyczyny uchybienia terminowi. Lakonicznego stwierdzenia o urzędzie pocztowym w [...], który był zamknięty w dniu, w którym skarżący zamierzał nadać pismo do sądu, nie można uznać za uprawdopodobnienie przyczyny uchybienia terminowi. Ponadto termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest siedmiodniowy więc skarżący mógł wybrać inny dzień do nadania pisma. Trudno bowiem przyjąć, że niemieckie urzędy pocztowe były nieczynne w każdym dniu wskazanego terminu. Ponadto stempel pocztowy na kopercie, w której nadano do sądu pismo uzupełniające brak formalny skargi, wskazuje, że przesyłka została nadana w polskim urzędzie pocztowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, a zatem prawidłowo Sąd I instancji odmówił przywrócenia wskazanego terminu. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa, orzeczono jak w sentencji.