I OZ 235/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1463/16 o odrzuceniu zażalenia S. O. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1463/16 w sprawie ze skargi S. O. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1463/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił pisma skarżącego S. O. z dnia 25 lipca 2016 r. oraz z dnia 27 lipca 2016 r. bez rozpoznania. Zarządzenie wraz z pouczeniem o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 września 2016 r. W dniu 26 września 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 8 września 2016 r. bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie skarżącego zostało przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 30 września 2016 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższe zażalenie. Sąd stwierdził, że pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie wniesienia zażalenia skarżący wniósł zażalenie na zarządzanie z dnia 8 września 2016 r. bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś za pośrednictwem Sądu, który wydał zakwestionowane zarządzenie. Skarżący nadał zażalenie za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 26 września 2016 r. Zażalenie wpłynęło do Naczelnego Sądu administracyjnego w dniu 28 września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał zażalenie skarżącego WSA w Warszawie, celem podjęcia stosownych czynności. W związku z tym, że uczynił to w dniu 30 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminu i podlega odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Przepis ten znajduje zastosowanie także w sprawach zażaleń kierowanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z treści art. 197 § 2 P.p.s.a. Oznacza to więc, że zażalenia na postanowienia (zarządzenia) wojewódzkich sądów administracyjnych kierowane są do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem odpowiedniego sądu wojewódzkiego. Zażalenie powinno być wniesione w terminie siedmiu dni od doręczenia stronie odpisu postanowienia (zarządzenia), co wynika z art. 194 § 2 P.p.s.a., a zatem w tym terminie musi być ono złożone osobiście w sądzie, ewentualnie nadane za pośrednictwem stosownego operatora pocztowego na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. wraz z pouczeniem o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 września 2016 r. Termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 27 września 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na fakt, iż skarżący skierował środek zaskarżenia do niewłaściwego sądu i został on przekazany według właściwości w dniu 30 września 2016 r., to tę datę należało uznać za dzień złożenia zażalenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Podkreślenia wymaga, że zażalenie na postanowienie (zarządzenie) wojewódzkiego sądu administracyjnego, podlega rygorom wynikającym z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że w przypadku wniesienia zażalenia do niewłaściwego sądu, termin do jego złożenia jest zachowany tylko wówczas, jeśli przed upływem terminu zostanie ono przesłane do sądu właściwego. Ewentualne ryzyko przekroczenia terminu, wynikające z konieczności przeprowadzenia w sądzie przyjmującym czynności wynikających z instrukcji kancelaryjnej w zakresie obiegu pism, oraz skutki z tym związane (odrzucenie zażalenia) obciążają stronę postępowania. Wskazany wymóg złożenia zażalenia w WSA w Warszawie w terminie w niniejszej sprawie nie został zachowany, zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 8 września 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu i z tego powodu podlegało odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.