I OZ 223/14

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 8 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: 1 Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II SO/Lu 149/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 listopada 2013 r. (sygn. akt I OW 296/13), po rozpoznaniu wniosku M. W. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] kwietnia 2013 r., nr [...], wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do rozpoznania wniosku M. W. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 20 grudnia 2013 r. (sygn. akt II SO/Lu 149/13) oddalił wniosek M. W. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od orzekania w przedmiocie sprzeciwu od postanowienia z 30 sierpnia 2013 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 540/13. W piśmie z 20 grudnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym: 27 grudnia 2013 r.) M. W. złożyła wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od udziału w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 540/13. W piśmie z 24 stycznia 2014 r. M. W. wniosła zażalenie na postanowienie z 20 grudnia 2013 r. Zarządzeniem z 29 stycznia 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał M. W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. M. W. wniosła zażalenie na zarządzenie z 29 stycznia 2014 r., powołując się na art. 20 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do uiszczenia opłaty obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.), a takim pismem jest, między innymi, zażalenie. Jak wynika z art. 20 § 3 p.p.s.a., do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać tylko czynności niecierpiące zwłoki. Oznacza to, że sędzia co do którego toczy się postępowanie o jego wyłączenie, może dokonywać tylko tych czynności, których niedokonanie lub opóźnienie w dokonaniu może wpłynąć negatywnie na pozycję prawną strony w postępowaniu, uniemożliwiając lub utrudniając właściwe rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Do czynności niecierpiących zwłoki należą czynności związane z nadaniem zażaleniu dalszego biegu. Nadanie dalszego biegu zażaleniu na postanowienie z 20 grudnia 2013 r. nie byłoby możliwe bez wezwania M. W. do uiszczenia wpisu od zażalenia. Skoro M. W. wnosiła o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, to nie ma możliwości, aby czynności związanych z nadaniem zażaleniu dalszego biegu dokonał sędzia, o którego wyłączenie M. W. nie wnosiła. Wezwanie M. W. do uiszczenia wpisu należnego od wniesionego przez nią zażalenia było prawidłowe, z uwagi na treść § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych 100 zł. Sprawa, w której M. W. wniosła skargę nie należy do spraw, wymienionych w art. 239 p.p.s.a., w których skarżący z mocy ustawy nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.