I OZ 222/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2431/24 o odrzuceniu skargi J.P. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 października 2024 r., nr 573/2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2431/24 odrzucił skargę J.P. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 7 października 2024 r., nr 573/2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący nie wykonał w terminie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej pismem z 13 listopada 2024 r. skargi, do czego został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 grudnia 2024 r., którego odpis doręczono skarżącemu w dniu 20 grudnia 2024 r. Jak bowiem wynika z akt sprawy wpis został uiszczony w dniu 28 grudnia 2024 r., a więc po upływie siedmiu dni od daty doręczenia zarządzenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że został skutecznie wezwany do usunięcia braków fiskalnych skargi oraz art. 74a § 1 pkt 1 przez jego rażącą obrazę, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu zażalenia skarżący wyjaśnił, że skargę do sądu wniósł za pośrednictwem organu administracji, korzystając z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (e-PUAP), natomiast odpis odpowiedzi na skargę oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostały wysłane na adres zamieszkania skarżącego, w formie papierowej. W czasie dokonania doręczenia, do rąk dorosłego domownika, skarżący przebywał na urlopie i właśnie z uwagi na planowany pobyt poza miejscem zamieszkania, wnosił skargę za pomocą środków komunikacji elektronicznej, aby wszelka korespondencja odbywała się za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jakkolwiek skarżący uzyskał wiedzę od swojej mamy o konieczności uiszczenia wpisu, to napotkał trudności w realizacji przelewu z zagranicy w wyznaczonym terminie. Niemniej jednak okoliczność ta nie ma znaczenia, skoro Sąd nie zrealizował obowiązku prawidłowego doręczenia korespondencji skarżącemu. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje. Zażalenie podlegało uwzględnieniu, bowiem okoliczności dotyczące doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego wskazane w zażaleniu, znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący wystąpił ze skargą za pośrednictwem platformy e-PUAP i organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę w formie elektronicznej (następnie przesyłając akta sprawy w postaci papierowej). W takiej sytuacji zastosowanie znajdował przepis art. 74a § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, do prowadzenia postępowania z zastosowaniem doręczeń elektronicznych wystarczające jest spełnienie jednego z warunków w nim wymienionych. W punkcie pierwszym przepis wskazuje, że wniesienie pisma w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo, uruchamia konieczność dokonywania przez sąd doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Obowiązku tego nie zniosło wskazanie w nagłówku skargi miejsca zamieszkania skarżącego, jako adresu do doręczeń. Skarżący nie złożył bowiem oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o czym mowa w art. 74a § 2 p.p.s.a. Nie było wobec tego podstaw do kierowania do skarżącego odpisu zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego na adres zamieszkania. W świetle akt sprawy nie ma znaczenia złożenie przez skarżącego wniosku o dokonywanie doręczeń elektronicznych dopiero w dniu 22 tycznia 2025 r. (k. 40 akt sądowych), skoro uprzednio skarżący spełnił warunek niezbędny do dokonywania doręczeń elektronicznych, wnosząc skargę za pośrednictwem platformy e-PUAP. Innymi słowy, w rozpoznawanej sprawie okolicznością, która samodzielnie obligowała Sąd do prowadzenia dalszej korespondencji ze skarżącym w formie elektronicznej było złożenie przez niego w tej formie pisma wszczynającego postępowania sądowoadministracyjnego – skargi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.