I OZ 219/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 797/24 o odrzuceniu skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego zwrotnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 797/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 sierpnia 2024 r. w przedmiocie zasiłku celowego zwrotnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 16 września 2024 r. A. J. złożył w imieniu skarżącej skargę. Do skargi dołączono kopię pełnomocnictwa ogólnego z dnia 23 kwietnia 2024 r. sporządzonego w formie aktu notarialnego, na podstawie którego S. K. umocowała A. J. do działania we wszystkich sprawach osobistych i majątkowych. Postanowieniem z dnia 23 października 2024 r. odmówiono dopuszczenia A. J. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze pełnomocnika skarżącej. W zarządzeniu z tego samego dnia wyjaśniono, że oznaczony jako "pełnomocnik S. K." A. J. nie może reprezentować skarżącej w niniejszej sprawie. W myśl bowiem art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W związku z tym, że A. J. nie jest żadną z kręgu wyżej wymienionych osób, nie może reprezentować skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi, ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 5 listopada 2024 r. W ocenie Sądu brak formalny skargi nie został uzupełniony, a zatem skarga podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie – w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 tej ustawy. Zgodnie z ww. przepisem, skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a ponadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym – przewidzianym w art. 46 P.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało wobec powyższego rozważyć czy skarga zawierała braki formalne, a zatem czy prawidłowe było wezwanie skarżącej do ich uzupełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął za zasadne wezwanie skarżącej zarządzeniem z dnia 23 października 2024 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia w związku z tym, że A. J. wnoszący w imieniu strony skargę nie mógł reprezentować skarżącej w niniejszej sprawie. W terminie wyznaczonym we wskazanym zarządzeniu nie uzupełniono ww. braków formalnych, a zatem, zdaniem Sądu I instancji, zaistniała obligatoryjna przesłanka do odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dostrzegł, że skarga została podpisana nie tylko przez A. J., który nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 35 § 1 P.p.s.a. ale została również osobiście przez skarżącą (k. 2 akt). W tej sytuacji wymóg przewidziany w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. został zachowany, a wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było nieprawidłowe. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zażalenie, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.