I OZ 194/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1208/12 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie z dnia 27 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia i wyznaczenia na stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie decyzją z dnia 27 września 2012 r. nr 11/2012 uchylił rozkaz personalny Dowódcy 12 Brygady Zmechanizowanej w Szczecinie Nr [...](pkt 84) z dnia 19 czerwca 2012 r. w części dotyczącej terminu wyznaczenia na stanowisko służbowe oraz ustalenia okresu kadencji na tym stanowisku, ustalającą nowy termin wyznaczenia na stanowisko służbowe na dzień 1 stycznia 2013 r., ustającą nowy okres kadencji na stanowisku służbowym od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w pozostałej części utrzymującą w mocy zaskarżony rozkaz personalny. M. W. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Z akt sprawy wynika, że wniosek ten nie został odrębnie uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1207/12 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazał w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Nie wskazał konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków, w szczególności nie przedstawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, nie mogą zostać uznane ogólne stwierdzenia strony kwestionujące prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz okoliczności towarzyszące jej wydaniu. Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada zasadności skargi, ani prawidłowości podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia. Wobec tego, wywodzenie z tej wadliwości przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest nieuprawnione. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W., wnosząc o jej uchylenie w całości. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr 3427 w Szczecinie w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wbrew stanowisku autora zażalenia argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania, nie jest także potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji. W ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może bowiem dokonać oceny jej legalności, gdyż byłoby to przedwczesne (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. I FZ 525/06– CBOSA). W związku z powyższym, skoro w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał uzasadnienia, to Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.