I OZ 190/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 354/20 odrzucające skargę Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 354/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", odrzucił skargę Gminy [...], dalej jako "Gmina", na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju, dalej jako "Minister", z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi. W uzasadnieniu WSA wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej Gminie 4 listopada 2019 r., zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął 4 grudnia 2020 r. W przedmiotowej sprawie skarga została natomiast nadana [...] stycznia 2020 r. (data stempla pocztowego), wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Sąd wskazał, że postanowieniem z 12 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 354/20 odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wobec czego uznać należało, że skarga złożona została z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.6), dalej jako "p.p.s.a." oraz zwrotem wpisu wobec treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA wniosła Gmina, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi i uznanie, że termin do wniesienia skargi nie został zachowany pomimo jej doręczenia wprost do sądu administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i treść rozstrzygnięcia, podczas gdy skarga została skierowana na adres sądu administracyjnego, co winno skutkować uznaniem, że termin do wniesienia skargi został zachowany z uwagi na wniesienie skargi wprost do sądu administracyjnego. Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca. Z powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym. Wywiedzenie skargi inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, które nie jest kolejnym etapem postępowania administracyjnego (zatem nie będzie miał tu zastosowania art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej jako "k.p.a."). W przedmiotowej sprawie nie można uznać ani, że skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra za pośrednictwem organu z którego decyzją się nie zgadzała, ani też bezpośrednio do WSA. Wskutek pomyłki z winy skarżącej przesyłka zawierająca skargę została skierowana do Ministerstwa na adres WSA. Takie zaadresowanie przesyłki uniemożliwiło jej odebranie w siedzibie WSA i uznanie za złożoną bezpośrednio do sądu (jako, że adresat – Minister był wyraźnie wskazany na przesyłce), jak też spowodowało, że nie mogła dotrzeć do Ministra (skoro widniał nieprawidłowy adres – tj. adres WSA). Wskutek powyższej pomyłki/błędu zachodzącego po stronie skarżącej skarga nie została wniesiona w terminie. Postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem ściśle sformalizowanym, a wszelkie pomyłki pracowników bądź pełnomocników obciążają strony. Na skarżącym spoczywa obowiązek dbania o swoje interesy. Nie sposób też dopatrzeć się w sprawie winy poczty, ani tym bardziej pracowników WSA. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca działa przez profesjonalnego pełnomocnika. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie przekazanie skargi nastąpiło po upływie terminu do jej wniesienia, to sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.