I OZ 1833/16

Dnia 13 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1642/15 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1642/15 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 29 września 2015 r. nr [..] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie M.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 8 września 2016 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarówno art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis P.p.s.a. nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu wydane w przedmiocie prawa pomocy wskutek rozpoznania sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego, gdyż w tym zakresie jest to sąd orzekający w drugiej instancji. Dlatego Sąd I instancji, na podstawie art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a., odrzucił zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 P.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 P.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 P.p.s.a. A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. W tym warunkach istniały podstawy do zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., a tym samym odrzucenia przez Sąd I instancji zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 8 września 2016 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.