I OZ 1821/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Mariana Kozieła na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 912/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu zwrotu świadczeń nienależnie pobranych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił M. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie odroczenia terminu zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że obowiązkiem strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, zdaniem Sądu I instancji rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji wyklucza możliwość uznania, że może ona wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie odraczające termin zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych świadczeń jest bowiem dla niego korzystne, zaś ewentualne wstrzymanie jego wykonania skutkowałoby tym, że nałożony na skarżącego obowiązek stałby się wymagalny wcześniej. Z tych też względów, w ocenie Sądu I instancji, brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na powyższe postanowienie M. K.wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł być uwzględniony. Przede wszystkim dlatego, że zastosowaniu ochrony tymczasowej sprzeciwia się charakter zaskarżonego aktu. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem odroczenie terminu zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Decyzja ta, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, jest dla skarżącego korzystna. Ewentualne wstrzymanie jej wykonania skutkowałoby tym, że nałożony na skarżącego obowiązek zwrotu świadczeń stałby się wymagalny wcześniej. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.