I OZ 1812/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 3/16 odmawiające dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi D. D. na uchwałę Komisji Konkursowej w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wyboru kandydata na stanowisko Dyrektora Sądu Rejonowego w Z. postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 21 lutego 2017 r. na skutek skargi wniesionej przez D. D. uchylił uchwałę Komisji Konkursowej w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wyboru kandydata na stanowisko Dyrektora Sądu Rejonowego w Z. W dniu [...] marca 2017 r. D. D. złożył wniosek o wykładnię tego wyroku "poprzez wyjaśnienie, czy zawarte w uzasadnieniu wyroku stwierdzenie Sądu o tym, że stwierdzenie komisji konkursowej w przedmiocie kompetencji skarżącego D. D. stanowi część uchwały z dnia [...].03.2015 r. oznacza, iż Sąd uznał, że stwierdzenie komisji konkursowej o tym, że kandydat D. D. nie posiada wiedzy w zakresie zarządzania instytucjami publicznymi, finansów publicznych, prowadzenia inwestycji i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa i nie spełnia wymogu z art. 32a § 1 pkt 3 uPusp stanowi część uchwały komisji konkursowej w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] marca 2015 r., czy też stanowi część innej uchwały, a jeżeli innej to jakiej?". W ocenie Sądu I instancji wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd przytoczył treść art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie sentencja wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości, zaś jego uzasadnienie jest spójne i logiczne. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. D., reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł m.in. zarzut naruszenia art. 158 p.p.s.a. wskutek błędnej jego wykładni oraz niewłaściwe zastosowanie. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09 orzeczenia dostępne w bazie CBOSA, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652) Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić zatem do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może w konsekwencji zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2017 r. nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wskazana przez skarżącego wątpliwość odnośnie do części uzasadnienia, zważywszy na treść sentencji oraz powody uchylenia zaskarżonej uchwały, zastrzeżeń takich nie wywołuje. Dlatego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek o dokonanie wykładni w oznaczonym przez skarżącego zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie, o czym zasadnie orzekł Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.