I OZ 1809/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 101/17 odmawiające uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 maja 2017 r. oddalił skargę K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W piśmie z dnia 16 maja 2017 r. skarżący, powołując się na art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniósł o "uzupełnienie postępowania sądowego i rozpoznanie oraz orzeczenie w zakresie pominiętych zarzutów w skardze sądowoadministracyjnej". Jego zdaniem Sąd jedynie częściowo rozpoznał sprawę, a zatem takie działanie wymaga uzupełnienia postępowania i orzeczenia uzupełniającego w zakresie pominiętych zarzutów. Sąd I instancji uznał wniosek o uzupełnienie wyroku za nieuzasadniony. Wskazał, że to, jakie konkretne działania organu naruszały przepisy prawa, czy też ocena prawidłowego zastosowania przepisów prawa, ma miejsce w uzasadnieniu wyroku, a nie w jego sentencji. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zaś dotyczyć tylko sentencji. Zasadność podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia może natomiast zostać podważona w zarzutach skargi kasacyjnej, nie zaś w drodze uzupełnienia wyroku. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. J. podniósł, że koniecznym w jego ocenie jest uzupełnienie rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim pomija zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji, co musi prowadzić do postępowania uzupełniającego. Wyrok nie odnosi się bowiem do skargi strony, a jedynie do sprawy rozpoznanej przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku: 1) sąd nie orzekł o całości skargi; 2) nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. został wydany na podstawie art. 151 p.p.s.a., który w przypadku nieuwzględnienia skargi zobowiązuje sąd do jej oddalenia. Sformułowanie zawarte w sentencji wyroku: "oddala skargę" jest niewątpliwie zgodne z dyspozycją zawartą w powyższym przepisie. W związku z tym należało stwierdzić, że Sąd I instancji orzekł o całości skargi i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku. Jest on bowiem kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Żądania skarżącego - jak słusznie zauważył Sąd I instancji - służą w rzeczywistości podważeniu zasadności wyroku, należy zatem je ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.