I OZ 180/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1203/13 zawieszające postępowanie w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1203/13 zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Olsztyna z dnia [...] lipca 2013 r., którą odmówiono przyznania K.R. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką A.R. z uwagi na niespełnienie przesłanek z art. 16a ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Podkreślono, że skarżący do dnia 30 czerwca 2013 r. otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawna matką na podstawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i świadczenie to przyznane miał bezterminowo. Sąd I instancji podniósł, że na tle interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych sądy administracyjne powzięły szereg wątpliwości natury prawnej - w tym, w zakresie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych uregulowań dotyczących świadczeń opiekuńczych, przewidzianych Rozdziałem 3 omawianej ustawy. Sąd wskazał, że w świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. –dalej "p.p.s.a.") sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Sądu I instancji zawieszenie postępowania sądowego uzasadnione jest wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowienia z dnia 12 grudnia 2013 r. w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, który przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o następującej treści : "czy art. 16 a ust.1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz.992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Ponadto Sąd miał na uwadze, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła również sprawa z wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności z art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – przepisu art. 17 ust. 1b oraz przepisów art. 16a ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych – w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz. 1548). W ocenie Sądu I instancji uregulowania prawne, które zostały poddane badaniu przez Trybunał Konstytucyjny mają również zasadnicze znaczenie dla prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie niniejszej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.R., podnosząc argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonej decyzji i wnosząc o przywrócenie prawa do otrzymywania zasiłku opiekuńczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w sprawie niniejszej wystąpiły wskazane w powołanym przepisie przesłanki zawieszenia postępowania. O zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, na podstawie których odmówiono K.R. specjalnego zasiłku opiekuńczego będzie orzekał Trybunał Konstytucyjny w powołanych w zaskarżonym postanowieniu sprawach zainicjowanych pytaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sprawa o sygn. P 1/14) i wnioskiem grupy posłów (sprawa o sygn. K 38/13). W stanie faktycznym sprawy, wobec przyczyn odmowy przyznania skarżącemu świadczenia ocena przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowanych przepisów będzie miała – jak słusznie uznał Sąd I instancji – zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu okoliczności wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania incydentalnego jest wyłącznie kwestia zasadności zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Podniesione przez skarżącego argumenty merytoryczne, odnoszące się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, na tym etapie postępowania nie mogły być rozważane. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.