I OZ 178/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 887/17 o odmowie sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 18 października 2017 r. w sprawie ze skargi P. S. na pismo Starosty Janowskiego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii pisma postanawia: 1) sprostować z urzędu oczywiste omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 887/17 w ten sposób, że w komparycji orzeczenia w miejscu błędnie wpisanego nazwiska skarżącego: "S." wpisać: "S.", a w uzasadnieniu błędnie wpisane nazwisko: "S." zastąpić właściwym: "S."; 2) oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 887/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu wniosku P. S., odmówił sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 18 października 2017 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że P. S. wniósł o sprostowanie omyłek w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu jego skargi na pismo Starosty Janowskiego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii pisma Starosty Janowskiego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] dotyczącego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. W ocenie skarżącego Sąd odnosił się w tym postanowieniu do wyłączenia pracownika z postępowania rozgraniczeniowego, co nie było przedmiotem postępowania (sprawa wyłączenia pracownika została załatwiona przez organ oddzielnym pismem) oraz omyłkowo wskazał, że "po ustaniu własności lub władania na rzecz Skarbu Państwa lub Powiatu Janowskiego w sprawie nieruchomości [...]", podczas gdy bezsporne jest, że działka ta jest własnością Skarbu Państwa. Skarżący obawia się, że omyłka ta może mieć wpływ na inne postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmawiając sprostowania uzasadnienia postanowienia wskazał, że skarżący domaga się w istocie zmiany treści uzasadnienia orzeczenia z dnia 18 października 2017 r. "Omyłki" na które wskazuje, nie są bowiem oczywistymi omyłkami w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", o czym świadczy sposób ich opisywania przez skarżącego. Skarżący domaga się w istocie modyfikacji uzasadnienia, co jest możliwe wyłącznie we właściwym środku zaskarżenia, tj. w skardze kasacyjnej. Uzupełnienie uzasadnienia orzeczenia nie jest natomiast dopuszczalne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywista wadliwość może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W orzecznictwie przyjmuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych powyżej. Sprostowanie orzeczenia w rozumieniu powołanego przepisu nie może również prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 315/15; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wniosek P. S. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2017 r. nie dotyczył nieprawidłowości, o której mowa w art. 156 § P.p.s.a. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji żądanie zmiany treści postanowienia o odrzuceniu skargi nie mieści się w zakresie niedokładności czy też nieścisłości. Sprostowanie, którego domagał się skarżący, należało bowiem do merytorycznej treści postanowienia, a zatem wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie. Na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował oczywiste omyłki związane z nieprawidłowym powołaniem w komparycji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nazwiska skarżącego.