I OZ 1734/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1734/17 oddalającego zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia sprawy zażalenia postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1734/17.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1734/17 oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17 odmawiające sprostowania postanowienia tegoż Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia sprawy zażalenia. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny – przytaczając brzmienie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") – wskazał, że nieprawidłowości, o których mowa w powołanym przepisie muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. NSA przyznał rację Sądowi I instancji, że brak przy nazwisku skarżącego stopnia służbowego posiadanego dożywotnio z dopiskiem "w stanie spoczynku" nie stanowi nieścisłości w rozumieniu art. 156 §1 p.p.s.a., która podlegałaby sprostowaniu. Wnioskiem, który do biura Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął w dniu 17 stycznia 2018 r. K. J. wniósł o wykładnię w/w postanowienia – nazwanym "wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści" – wnosząc o rozstrzygnięcie, czy określenie "emerytowany funkcjonariusz Policji" w odniesieniu do osoby skarżącego stanowi równorzędność określenia "funkcjonariusz Policji w stanie spoczynku". Skarżący wskazał, że w żadnym ustawowym przepisie ustawodawca nie posługuje się określeniem "emerytowany funkcjonariusz policji". Zdaniem skarżącego "określenie emerytowany funkcjonariusz Policji jest określeniem prawnie nieznanym, a takie zastosowanie w orzeczeniu sądowym stanowi niedookreśloność możliwą do różnego przyjęcia (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podkreślić w tym miejscu należy, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Jak natomiast wynika ze złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosku o wykładnię (rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści), skarżący w istocie polemizuje z Naczelnym Sądem Administracyjnym co do zajętego przez ten Sąd stanowiska i dąży do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 1 grudnia 2017 r. oddalające zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 42/17 jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Sentencja w/w orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia zażalenia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.