I OZ 1691/16

Dnia 7 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wr 467/16 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi H. B. na zarządzenie Burmistrza Miasta P. z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] w sprawie określenia założeń oraz powołania zespołu ds. opracowania wieloletniego programu zagospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie

Zarządzeniem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 467/16 Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał H.B. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na zarządzenie Burmistrza Miasta P. z dnia [...] czerwca 2016 roku nr 56/2016 w sprawie określenia założeń oraz powołania zespołu ds. opracowania wieloletniego programu zagospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, w kwocie 300 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia przedmiotowego wezwania. Wysokość opłaty kancelaryjnej ustalona została stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółów zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł H.B. domagając się jego uchylenia oraz wskazując, że zaskarżone przez niego zarządzenie Burmistrza Miasta P. nie stanowi aktu prawa miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 300 zł. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Rację ma żalący wskazując, że zaskarżone przez niego zarządzenie nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Aktem prawa miejscowego jest bowiem akt normatywny powszechnie obowiązujący na określonym obszarze. Samo "nazwanie jakiegoś aktu np. rozporządzeniem, zarządzeniem (wojewody) lub uchwałą (organu stanowiącego samorząd) nie wystarczy do przyjęcia, że mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego. Niezbędne jest zawsze ustalenie, czy dany akt ma w istocie charakter powszechnie obowiązujący, kto jest adresatem norm postępowania z niego wyprowadzonych, na jakiej podstawie został on podjęty oraz w jaki sposób został podany do powszechnej wiadomości" (Komentarz do art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, A. Kabat (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, A. Kabata, M. Niezgódka-Medek, system Lex). Przedmiotowe zarządzenie wydane zostało w sprawie określenia założeń oraz powołania zespołu ds. opracowania wieloletniego programu zagospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy i bez wątpienia nie jest ono aktem prawa miejscowego. Zarządzenie to wydane zostało w celu realizacji zadania burmistrza jakim, zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 poz. 446 z późn. zm.), jest gospodarowanie mieniem komunalnym. Akt ten odnosi się do sposobu funkcjonowania, realizacji zadań przez organ administracji samorządowej. Ponadto akt ten nie zawiera norm postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Podkreślenia wymaga również, że przedmiotowe zarządzenie nie ustanawia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, a jedynie prowadzić ma do stworzenia takiego planu. W tym celu powołuje ono zespół, którego zadaniem ma być opracowanie takiego planu. Nie można więc uznać, zaskarżonego zarządzenia Burmistrza za akt prawa miejscowego. Zatem wysokość wpisu od skargi nie mogła zostać określona w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a tym samym przedmiotowe zarządzenie wzywające do jego uiszczenia należało uchylić. Ponadto należy zauważyć, że stosowanie do art. 222 p.p.s.a., nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Przed ponownym wezwanie do wpisu Sąd pierwszej instancji powinien dokonać wstępnej oceny dopuszczalności skargi i zależnie od wyniku tej oceny podjąć dalsze czynności w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone zarządzenie.