I OZ 1650/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 186/17 o odrzuceniu skargi J. M. na bezczynność Prezydenta Miasta B. – B. w przedmiocie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie. 2

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. M., sporządzoną przez pełnomocnika - ojca skarżącej – A. M., na bezczynność Prezydenta Miasta B. – B. W jego uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2017 r. wezwano wspomnianego pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: P.p.s.a.). Przesyłka zawierająca wezwanie do wykonania powyższego obowiązku została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 lipca 2017 r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. W zakreślonym terminie pełnomocnik nadesłał pismo procesowe zawierające stanowisko wobec odpowiedzi na skargę, jednakże nie nadesłał pełnomocnictwa. Z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa Sąd I instancji orzekł, iż podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. M., reprezentowana przez pełnomocnika A. M., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że stosowne pełnomocnictwo znajduje się w aktach sądowych i zostało uznane przez "organ pierwszoinstancyjny oraz SKO w B.-B.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Pełnomocnik skarżącej w zażaleniu powołuje się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach, upoważniające go do reprezentacji skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym i zaznacza, że spełniono w ten sposób przesłanki wynikające z art. 37 P.p.s.a. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Po pierwsze pełnomocnictwo, o którym mówi autor zażalenia nie znajduje się w aktach sądowych, a w aktach administracyjnych. Po drugie, z art. 46 § 3 P.p.s.a. wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu jest obligatoryjne, niezależnie od istnienia i zakresu pełnomocnictwa dołączonego do akt administracyjnych. Należy bowiem wskazać, że przepis art. 46 § 3 P.p.s.a., po jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., stanowi iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Pierwszej czynności procesowej nie można zaś utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania, zatem pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 447/17, publ. CBOSA). Niedokonanie obligatoryjnej czynności, jaką jest złożenie stosownego pełnomocnictwa przy składaniu skargi, gdy pełnomocnik został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych, stanowi podstawę do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co też prawidłowo skonstatował Sąd pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2