I OZ 1644/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 388/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: oddalić zażalenie. 4

Sprecyzowaną w sentencji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2016 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...], o pow. 202 m2, karta mapy [...], w prawo własności tej nieruchomości. W decyzji stwierdzono m.in., że prawo to przysługuje także skarżącemu - jako współużytkownikowi wieczystemu w udziale 10/100 części wyżej opisanej działki. Ustalono też obciążającą go opłatę za przekształcenie w kwocie 630,55 zł. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał w jego uzasadnieniu, we wniosku skarżący nie umotywował, na czym w istocie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź powstania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podał bowiem żadnych argumentów uzasadniających żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze zawarł jedynie sam wniosek w tym zakresie. W szczególności skarżący nie wskazał (i nie wykazał), jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jego majątku w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, jak też jakie niemożliwe do usunięcia skutki ona wywoła. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł P. G., postulując jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2016 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości w prawo własności. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji organu pierwszej instancji doprowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych i dalsze postępowanie procesowe przed sądem będzie zbędne. Podniósł również, iż w razie wprowadzenia w życie tzw. podatku katastralnego od nieruchomości, będzie rodziło to po jego stronie coroczne zobowiązanie wobec Gminy S. w wysokości 6 tyś zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, którą uzależnia od wykazania zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku realizacji decyzji. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do sytuacji wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności uprawdopodabniających spełnienie przynajmniej jednej z nich. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność wystąpienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07, publ. CBOSA). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006 r., sygn. I FZ 525/06, publ. j.w.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby w występujących w niej okolicznościach zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek skarżącego w tym zakresie, prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawierał żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak uzasadnienia żądania uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, zaś powołanie nieprzekonującej argumentacji skutkuje oceną negatywną. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania kwestionowanego aktu (p. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 223/10, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 73/11, z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2988/14, publ. jw.). Jak też nie jest nią poszukiwanie stosownej motywacji dla uwzględnienia żądania. Okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji w żaden sposób nie może być ewentualna (przyszła i niepewna) konieczność zapłaty podatku katastralnego, który aktualnie nie występuje w polskim porządku prawnym. Jedynie na marginesie zaznaczyć wypada, że z istoty świadczeń pieniężnych wynika możliwość (nawet po wykonaniu) ich zwrotu w przypadku wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego po tym zdarzeniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2