I OZ 164/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu dnia 2 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 801/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił I.K. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, aby w sprawie spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "ppsa". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I.K., zarzucając Sądowi naruszenie art. 61 § 3 Kpa, poprzez jego niewłaściwe, gdyż tylko częściowe zastosowanie, a mianowicie pominięcie przesłanki zaistnienia nieodwracalnych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła jednorazowość wykonania zaskarżonej decyzji, a także wskazała, iż niemożliwym będzie zwrócenie jej czasu, jaki musiałaby poświęcić na poddanie się działaniom, wynikającym z tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 ppsa, stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 ppsa, w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby wskazane przez stronę okoliczności mogły zostać uznane za przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zauważyć bowiem trzeba, iż - wbrew stanowisku skarżącej - sam fakt poddania się badaniom psychologicznym nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja taka pociąga za sobą pewne dolegliwości wiążące się z obowiązkiem stawienia się w określonym miejscu i czasie celem przeprowadzenia badań, które jednak same w sobie nie uzasadniają wstrzymania wykonania takiej decyzji. Konieczność poniesienia wydatków czy też poświęcenia czasu niezbędnego na wykonanie badań w żadnym razie nie stanowi niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 ppsa Skutki związane z koniecznością wykonania badań czy poddania się kontroli nie stanowią niebezpieczeństwa, o jakim mowa w tym przepisie, są to jedynie naturalne konsekwencje, związane z nałożonym obowiązkiem. Także wniesienie skargi i kwestionowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do wstrzymania jej wykonania, a do tego właśnie sprowadza się argument o bezcelowości postępowania w sytuacji wykonania decyzji przez skarżącą. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje także fakt, iż kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma na celu zachowanie właściwego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jako dobro publiczne, winno znaleźć prymat nad osobistym dyskomfortem czy niedogodnościami skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.