I OZ 1621/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 420/16 odmawiające uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 420/16 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 czerwca 2017 r., II SAB/Wa 420/16, odmówił uzupełnienia wyroku tego Sądu z 19 maja 2017 r., II SAB/Wa 420/16 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1032/08. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z 13 czerwca 2011 r., II FSK 2344/10). W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 maja 2017 r., II SAB/Wa 420/16 orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona oddaleniu. Zdaniem Sądu podnoszone przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia. Natomiast wniosek o uzupełnienie nie może być dodatkowym środkiem zaskarżenia uruchamiającym jeszcze jedno postępowanie kontrolne. Zmianie zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Zatem zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się zaś w katalogu okoliczności opisanych w art. 157 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 157 § 1 p.p.s.a. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z 19 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J., uznając ją za niezasadną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił jego uzupełnienia. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.