I OZ 162/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 156/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi L. K na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z 22 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 156/22, odrzucił zażalenie L. K. dalej: Skarżący) na postanowienie tego Sądu z 16 grudnia 2022 r., którym Sąd I instancji – po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z 23 listopada 2022 r., którym oddalono wniosek Skarżącego o zmianę postanowienia starszego referendarza sądowego z 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SPP/Po 72/22 poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości. Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 22 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 156/22 wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wskazał, że Sąd I instancji jest stronniczy i w każdej z jego spraw działa na jego szkodę. Zaznaczył przy tym, że jego wnioski o przyznanie prawa pomocy w każdej sprawie są identyczne i za każdym razem podpisane, a mimo to raz otrzymuje pomoc prawną, a następnym razem pomocy tej nie otrzymuje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że na postanowienie z 22 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 156/22, którym odrzucono zażalenie Skarżącego, zażalenie przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej "p.p.s.a".). Stąd Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był zażalenie Skarżącego rozpoznać i ocenić, czy zaskarżone postanowienie z 22 marca 2023 r. odpowiada prawu, co też uczynił dochodząc do przekonania, że zasadnie Sąd I instancji odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z 16 grudnia 2022 r. Zgodnie bowiem z art. 260 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym w tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji (§ 2). To zaś oznacza, że na postanowienie wydane przez sąd wojewódzki w wyniku rozpoznania sprzeciwu nie przysługiwało zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesione na takie postanowienie zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.