I OZ 1606/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń. W uzasadnieniu postanowienia podano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę Z. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń. Pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. skarżący wystąpił o uzupełnienie ww. postanowienia o: 1) dodatkowe rozstrzygnięcie, jakiego domagał się w skardze z dnia 18 października 2016 r., żądając w pkt 1 stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającej zmiany w trybie art. 161 § 1 kpa ze względu na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego wskazanych w niej decyzji Prezydenta Miasta [...] i SKO w [...] oraz b) postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającej wszczęcia postępowania w trybie art. 161 § 1 kpa w celu zmiany ze względu na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego wskazanych w niej decyzji oraz postanowień Prezydenta Miasta [...] i SKO [...] i [...]; 2) dodatkowe rozstrzygnięcia, jakie zostały wydane pod sygn.: IV SAB/Wa 496/14 z dnia 23 września 2015 r. (powinno być II SAB/Wa 496/14), I SAB/Wa 711/14 vel II SAB/Wa 1022/14 z 10 listopada 2015 r., II SAB/Wa 256/15 z dnia 9 czerwca 2015 r., II SAB/Wa 1110/15, II SAB/Wa 611/16 z dnia 6 grudnia 2016 r., I SAB/Wa 134/16 z dnia 30 sierpnia 2016 r.; 3) dodatkowe pouczenie co do prawa wniesienia pozwu do sądu powszechnego na rozstrzygnięcia, jakie wydano w zakończonym postępowaniu sądowoadministracyjnym o zmianę decyzji organów administracyjnych w trybie art. 161 kpa ze względu na powstałe zagrożenia dla zdrowia i życia skarżącego i odmowę wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia ww. postanowienia. Sąd ten, przytaczając treść art. 157 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., podał, że wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 kwietnia 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzi bowiem żaden z przypadków uregulowanych w art. 157 § 1 p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie, dotyczy sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, bądź też nie zamieszczono w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2017 r. Sąd orzekł o całości skargi z dnia 18 października 2016 r. uznając, że wobec niewyczerpania wymaganego trybu z art. 37 § 2 k.p.a. podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna. Przepisy ustawy procesowej nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia, o którym mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., a którego domaga się skarżący. W zażaleniu Z. R. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i uzupełnienie postanowienia o pouczenie w zakresie prawa wniesienia pozwu do sądu powszechnego. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z ustawą o pomocy społecznej strona postępowania może się domagać uzupełnienia każdego orzeczenia, jego sentencji i uzasadnienia o elementy niezbędne do ochrony fundamentalnego dobra osobistego człowieka jakim jest zdrowie i życie. Uzupełnienie orzeczenia według tej ustawy należy do ustawowego obowiązku państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w ww. przepisie, dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 odrzucił skargę Z. R. stwierdzając, że skarżący nie wykorzystał obowiązkowego trybu z art. 37 k.p.a. i nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu, a zatem skarga była niedopuszczalna. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Trafnie zatem doszło do odmowy uwzględnienia postanowienia w zakresie, jakim domaga się skarżący. Zaznaczyć należy, że powoływana przez skarżącego w zażaleniu ustawa o pomocy społecznej nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu zażaleniowym i Sąd nie bada, czy doszło do naruszenia przepisów tej ustawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.