I OZ 1606/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 400/14 o wezwaniu skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie ze skargi D.W., M.W., M.W. i J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 21 września 2015 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał D.W., M.W., M.W. i J.W. do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2015 r., którym odrzucono zażalenia skarżących na postanowienie z dnia 18 czerwca 2015 r., odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r., którym z kolei odrzucono skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 9 lutego 2015 r. odrzucającego skargę. Zażalenie na to zarządzenie wnieśli D. i M.W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Wniesiony przez stronę środek zaskarżenia jest bezzasadny w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie, wzywające skarżących do uiszczenia wpisu od zażalenia., wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 wskazanej ustawy.