I OZ 1602/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1780/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: P.p.s.a.), odmówił K. Ł. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymano w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] kwietnia 2017 r. uchylającą decyzję własną z dnia [...] października 2013 r. o rejestracji pojazdu [...] na rzecz K. Ł. i odmawiającą rejestracji ww. pojazdu. W skardze na powyższą decyzję K. Ł. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wskazując, że w przypadku wykonania decyzji odmawiającej rejestracji, w okresie rozpoznawania skargi przez Sąd (ewentualnie w trakcie postępowania w drugiej instancji), a więc przez długi okres czasu nie będzie mogła korzystać z pojazdu, co stanowić będzie dla niej znaczną szkodę. Aktualnie korzysta z pojazdu podczas codziennych dojazdów do pracy, na zakupy. Ponadto, długi postój nieużytkowanego pojazdu wpływa destrukcyjnie na jego stan techniczny. Rozpoznając przedmiotowe żądanie Sąd I instancji wskazał, że wniosek w tym zakresie nie został w należyty sposób uzasadniony, stąd brak było podstaw do jego pozytywnego rozpatrzenia. Odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez wnioskodawczynię z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, że powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Zdaniem Sądu I instancji, argumentacja zawarta we wniosku nie odnosi się do konkretnych uszczerbków czy trudnych do odwrócenia skutków decyzji. Skarżąca wskazała jedynie, że samochód jest jej potrzebny do dojazdów do pracy i na zakupy. Nie wykazała, że ten samochód jest jedynym samochodem, z którego korzysta, a ponadto dojazdy do pracy, czy wykonywanie zakupów nie może obywać się bez korzystania z samochodu. Obiektywnie ujmując, przy odpowiednim zorganizowaniu dnia, dojazdy do pracy, mogą obywać się środkami komunikacji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że we wniosku nie zostały przedstawione żadne konkretne okoliczności, opisujące sytuację życiową czy majątkową skarżącej, uzasadniające przyjęcie, że wykonanie decyzji wiąże się rzeczywiście z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że korzysta z samochodu podczas codziennych dojazdów do pracy i nie ma możliwości użytkowania innego pojazdu. Nie ma również możliwości korzystania z komunikacji miejskiej i samochód jest jedynym środkiem transportu, z którego może korzystać w celu dojazdów do pracy. Podniosła również, że nieużywany samochód szybko niszczeje a tym samym traci na wartości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wystarczającym jest uprawdopodobnienie zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., a nie ich udowodnienie, nie oznacza to jednak, że wystarczającym jest złożenie przez wnioskodawcę dowolnych, niepotwierdzonych niczym oświadczeń. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca we wniosku nie wskazała, ani nie udokumentowała okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie z pewnością nie można uznać argumentów wskazujących na spadek wartości pojazdu, którego skarżąca nie może obecnie użytkować, czy też niczym niepoparte twierdzenia, że skarżąca nie może korzystać z komunikacji miejskiej i samochód stanowi jej jedyny środek transportu do pracy. Argumentacja ta nie mogła odnieść zamierzonego skutku, skoro strona nie wyjaśniła nawet z jakich względów nie ma innej możliwości dojazdu do pracy. Z wniosku nie wynika, gdzie znajduje się miejsce pracy skarżącej, jaką musi pokonać odległość, ile czasu jej to zajmuje i dlaczego nie może skorzystać z innych środków transportu, w tym z transportu publicznego. W orzecznictwie wskazuje się, że odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez skarżącego z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, iż powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., I OZ 998/13). Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., II OZ 1386/07). W analizowanym przypadku brak jest jednak podstaw do stwierdzenia, że taka sytuacja ma miejsce. Tym samym uznać należy, że skarżąca ani we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ani w rozpoznawanym zażaleniu, nie wykazała, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji